ชำนาญ ณ.อันดามัน เล่าเรื่อง

แอ่วเหนือ เมื่อต้นหนาว(ตอน3) เมืองปาย

2011-12-21T12:01:00.000+07:00

เราออกจากร้านอาหารอิสลาม หลังจากหนังท้องพอตึงๆ มุ่งหน้าขึ้นดอย เลียบหน้าผา วกไปวนมา โดยไม่มีทางตรงอีก 762 โค้ง ก็ถึงด่านแรกที่จะเข้าสู่เมืองปาย นั่นคือสะพานประวัติศาสตร์ ซึ่งสร้างโดยกองทัพญี่ปุ่นเมื่อสมัยมหาสงครามเอเชียบูรพา เพื่อใช้ลำเลียงยุทโธปกรณ์ข้ามลำน้ำปายไปยังประเทศพม่า แต่ผมจะไม่เล่าเรื่องราวความเป็นมาของสะพานประวัติศาสตร์นั้น ถ้าหากใครสนใจใคร่รู้ความเป็นมา ก็หาอ่านได้ไม่ยากตามเว็บไซต์

ตรงคอสะพานประวัติศาสตร์นั้น มีบอร์ดเขียนประวัติความเป็นมาของสะพาน พร้อมภาพถ่ายเมื่อสมัยนั้นประกอบคำอธิบาย ส่วนบนสะพานมีรถสามล้อถีบและรถมอเตอร์ไซต์สามล้อพ่วงข้างแบบของกองทัพนาซี ทำสีฉุดฉาดแตะตา จอดไว้ให้นักท่องเที่ยวได้ถ่ายภาพเป็นที่ระลึก ซึ่งนับเป็นไอเดียที่เข้าท่าทีเดียว

ส่วนริมถนนที่ขาดสียไม่ได้ ก็คือร้านขายเสื้อผ้า ของกิน ของใช้และของที่ระลึกสำหรับนักท่องเที่ยว เหมือนเมืองท่องเที่ยวทั่วๆไป ผมเก็บภาพตามธรรมเนียมปฏิบัติ ก่อนจะขึ้นรถข้ามสะพานคอนกรีตมุ่งหน้าเข้าสู่เขตเมืองปาย

จุดถัดมาที่จะผ่านเลยไปไม่ได้ ก็คือร้านกาแฟที่มีชื่อเสียงของเมืองปาย เพราะตั้งอยู่ในทำเลที่สวยงาม ประกอบกับการออกแบบที่ลงตัว จึงเป็นจุดที่นักท่องเที่ยวจะต้องหยุดถ่ายภาพไว้เป็นที่ระลึก และบอกเล่ากันปากต่อปาก จนทำให้ร้านกาแฟร้านนั้นมีชื่อเสียงโดงดังไปโดยปริยาย แต่รสชาดจะเป็นอย่างไร คงบอกไม่ได้เพราะผมไม่ได้ลองชิม และจุดมุ่งหมายที่แท้จริงของผมก่อนที่จะซดกาแฟของร้านใดๆ คือต้องไปชิมกาแฟที่ร้านสหายชาวดินแต่มาอยู่บนดอย ซึ่งเธอบอกว่าอยู่ในตัวเมืองปาย

เราอยู่ที่จุดนั้นไม่กี่นาทีก็ออกมา เพราะอากาศยามบ่ายค่อนข้างร้อน ต้นหนาวบนดอยปีนี้ ยังไม่มีลมหนาว วิวทิวทัศน์ของเมืองปายยังดูแห้งแล้ง ไม่ค่อยสวยงามเท่าที่ควร

ก่อนจะเข้าตัวเมือง ผมโทรไปหาสหายเจ้าของร้านกาแฟ ถามถึงถนนที่จะไปยังร้านของเธอ ซึ่งฟังแล้วก็ไม่น่าจะไปยาก แต่กลับไปยาก เพราะเมื่อเข้าเขตตัวเมือง ถนนค่อนข้างแคบ การจราจรคับคั่งพอสมควร ถนนบางสายเป็นวันเวย์ และที่ยากเข้าไปอีกเนื่องจากร้านของเธอตั้งอยู่บนถนนคนเดิน ซึ่งขณะเวลานั้น เขาเริ่มปิดการจราจร

หลังจากหลงอยู่หลายรอบ ผมตัดสินใจขับฝ่าป้ายห้ามเข้า

เสี่ยงวัดดวงกับตำรวจจราจรเมืองปาย..

ในที่สุด ผมก็ไปถึงหน้าร้านของเธอจนได้ เฮอะ เฮอะ เฮอะ!..

เราได้เจอกันหลังจากที่เธอกลับมาจากไปตามหาผม โดยการขี่มอเตอร์ไซต์..

เราทักทายกันเหมือนคนที่เคยรู้จักกันมาสัก 20 ปี ทั้งๆที่นั่น!..เป็นการพบเห็นตัวจริงเป็นๆ กันครั้งแรก!!!!.

เฮ้อ....เฟสบุ๊ค..ก็ให้อะไรดีๆ มากมายเหมือนกัน นอกเหนือจากการที่ “เศษมนุษย์ใช้หลอกนักเรียนไปข่มขืน”

“All About Coffee” คือชื่อร้านกาแฟของสหายชาวดอย เป็นร้านเล็กๆ ไม่หรูหรา ตกแต่งง่ายๆแบบอ๊าร์ทและแกเลอรี่(ผมไม่แน่ใจว่าจะเข้าใจถูกต้อง) ตามรสนิยมของเจ้าของร้าน แต่ก็ดูดีและมีคลาสฯ..ว่าเข้าไปนั่น อิอิ..

พวกเราได้ชิมรสชาดกาแฟของเธอ (ตามความตั้งใจมา 1,000 กว่ากิโลฯ) และนั่งพูดคุย สนทนา เรื่องราวสัพเพเหระต่างๆ อีกทั้งความเป็นมาของร้านกาแฟร้านนี้ เธอบอกว่า เป็นร้านแรกของเมืองปาย ซึ่งเธอมาเปิดกิจการ หลังจากจบการศึกษามหา’ลัยที่เมืองกรุง เมื่อหลายปีมาแล้ว

เธอถามถึงที่พักของพวกเราที่นี่! คืนนี้! ผมบอกว่ายังไม่มี เธอจึงโทรจองที่พักให้เราเสร็จสรรพ บอกว่าเป็นของพรรคพวกของเธอ ห่างออกไปจากตัวตลาดนิดหน่อย อยู่หลังวัด!??..

หลังจากนั่งเสวนาเวลาผ่านไปพอสมควร เรานัดแนะกันว่าค่ำๆของคืนนี้ ควรจะมี “มีทติ้ง”กันที่ไหนสักแห่ง เพื่อกระชับสัมพันธ์ไมตรีให้แน่นแฟ้นยิ่งขึ้น

เธอตกลงตามนั้น! แล้วพวกเราก็ขอตัวออกมา เพื่อไปสำรวจที่พัก ที่เธอจองไว้ให้เป็นอันดับแรก ต่อจากนั้นจึงได้ขับรถตระเวณชมเมืองปาย พร้อมๆกับมองหาทำเลเหมาะๆ เพื่อจะได้นั่งร่ำเมรัยซึมซับกับบรรยากาศยามสนธยาของเมืองปาย เมืองในฝันของนักท่องเที่ยวทั้งไทยและเทศ

พวกเราตระเวณเข้าซอกเล็กซอยน้อย ข้ามสะพานไปอีกฝั่งของแม่น้ำปาย เพื่อหาทำเลเหมาะๆจนกระทั่งเกือบย่ำค่ำก็ยังหาที่ที่พอใจไม่ได้ ส่วนที่ที่มองเห็นอยู่ริมแม่น้ำฝั่งตรงข้าม ซึ่งดูบรรยากาศ ทำเลที่ตั้งแล้ว เห็นว่าน่าจะเหมาะสม ก็ยังไม่รู้ว่าจะไปให้ถึงได้โดยเส้นทางไหน

และในขณะที่ผมเก้ๆกังๆกำลังจะกลับรถอยู่นั้น ก็มีรถมอเตอร์ไซต์ 2 คัน แล่นมาจอดพรืดขวางหน้ารถเราดื้อๆ!!!.

ซ้อนกันมาด้วยผู้ชายหนุ่มๆ 4 คน หน้าตา ผิวพรรณ เหมือนชาวเขาเผ่าแม้ว แล้วคนหนึ่งก็ลงจากท้ายรถ เดินตรงมาที่รถเรา!...

ผมนึกในใจว่า น่าจะมีอะไรไม่เข้าทีซะแล้ว เพราะลักษณะแบบนี้ ตามวิถีนักเลง มันหมายถึงการมีปัญหาแน่ๆ

ผมทำใจดีสู้แม้ว..ลดกระจกลง ชะโงกหน้าออกไป

ถามอย่างสุภาพว่า “จะให้ช่วยอะไรได้บ้างครับ?”

แต่หมอนั่นกลับพูดเป็นภาษาปะกิต..

ถามผมกลับมาว่า “วัดที่มีพระใหญ่ๆ ไปทางไหน?”

อ้ายฉิบหาย!...ครั้งแรก ผมนึกว่าเป็นพี่แม้วขาใหญ่เจ้าถิ่น ตามมาเอาเรื่อง!..

ที่ไหนได้ กลายเป็นพี่ยุ่นนักท่องเที่ยว หลงทาง!..

แต่ก็โล่งอก จากความ ระทึก ฉึก ฉึก...

ผมส่ายหน้าเป็นพัดลม พร้อมกับบอกหมอไปว่า “ไอก็กำลังหลงหาทิศไม่เจอเหมือนเอ็งนั่นแหละอ้ายเกลอเอ๋ย..ไปถามคนอื่นเถอะ!”

นั่นแหละ หมอจึงได้ ซอรี่..แทงกิ้ว..ยิ้มหน้าจืดๆ เดินกลับไปซ้อนท้ายมอ’ไซต์..

พวกเราหันมามองหน้ากัน หัวเราะก๊าก!!!.. ก่อนที่ผมจะกลับหัวรถ ขึ้นสะพานข้ามแม่น้ำปาย ไปหาทางเข้าร้านอาหารริมน้ำปายที่มองเห็นอยู่ฝั่งตรงข้าม

ผมใช้ความพยายามเหมือนหมาจะกินปลากระป๋อง กว่าจะเข้าไปถึงร้านอาหารนั้นได้!..

พวกเรานั่งจิบน้ำเมรัย กินลม ชมทิวทัศน์ของแม่น้ำปายยามโพล้เพล้ จนกระทั่ง 2 ทุ่มเศษ สหายชาวดอยของผมจึงได้มาสมทบ

เธอมาคนเดียว!..

ผมถามว่า ทำไมไม่พาครอบครัวมาด้วย?

เธอบอกว่าสามีกับลูกชาย เธอส่งกลับบ้านไปพักผ่อนแล้ว..

อ๊ะ!..เธอคงเป็นหัวหน้าครอบครัว..ผมนึกในใจ ฮา ฮา ฮา..

3 หนุ่มหงอม กับ 1 สาวห้าว นั่งพูดคุย เสวนา ชนแก้วกันกระทั่งหมดไปกลมใหญ่ พวกเราจึงได้ไปส่งเธอที่บ้าน และสัญญาว่าจะพบกันที่ร้านกาแฟของเธอในเช้าวันรุ่งขึ้น

หลังจากนั้น พวกเราจึงกลับมาเกร่อยู่ในถนนคนเดิน ที่มีนักท่องเที่ยวทั้งชาวไทยและต่างชาติ เดินชมและซื้อหาสิ้นค้าที่มีอยู่มากมาย หลากหลาย ทั้งเครื่องดื่ม อาหาร เครื่องใช้ เสื้อผ้า ของที่ระลึกต่างๆ

จนเวลาล่วงเลย กระทั่งพ่อค้า แม่ขายเริ่มเก็บร้าน พวกเราจึงได้แวะร้านข้าวต้มใกล้ๆแถวนั้น(ซึ่งไม่เหมือนที่เถิน) เพื่อรองท้องก่อนกลับไปพักยกเอาแรง ที่รีสอร์ทหลังวัด?????..

แต่..ในขณะที่เรากำลังเดินกลับไปที่รถ..

มาอีกแล้วครับท่าน!...

วัยรุ่น หนุ่ม-สาว ประมาณ 4-5 คน เดินเข้ามาหาเรา...

“ลุง..ลุง.. ที่ว่าการอำเภอปายไปทางไหนครับ?”

“พวกลุงก็เพิ่งมาถึงวันนี้เหมือนกันแหละ อ้ายหลานเอ๊ย!”

เฮ้อ...นี่พวกเราคงจะดูคล้ายกะเหรี่ยงแน่ๆเลย.

***รอติดตาม "แอ่วเหนือ เมื่อต้นหนาว(ตอน 4)หมู่บ้านไทใหญ่" ***

แอ่วเหนือ เมื่อต้นหนาว(ตอนที่2) กาดทุ่งเกวียน-ห้วยน้ำดัง

2011-12-12T16:48:00.000+07:00

เช้าของวันที่สาม (13 พ.ย.54) พวกเราเช็คเอ้าท์ออกมาจากบ้านน๊อกดาวน์ที่อำเภอเถิน ประมาณ 7 โมงเช้าเศษๆ แวะกินกาแฟที่ปั๊มน้ำมันแห่งหนึ่ง ต่อจากนั้นก็มุ่งหน้าขึ้นเหนือต่อไป

กระทั่งถึง “กาดทุ่งเกวียน” ตลาดนัดค้าขายของที่ระลึกสำหรับนักท่องเที่ยวที่มีชื่อเสียง ริมถนนสายเอเซีย เถิน-เชียงใหม่

ผมใช้เวลาหลายนาที สำหรับการหาที่จอดรถ หลังจากโยกไปหน้า โยกถอยหลัง สอง สามครั้ง พอเข้าที่และดับเครื่องยนต์ สหายทั้งสองลงจากรถไปก่อนและไปยืนคุยอยู่กับแม่ค้าสาวที่คะยั้น คะยอให้ซื้อสินค้าอะไรบางอย่าง แต่สหายทั้งสองของผมส่ายหน้าและเดินหนีเข้าไปในตัวตลาด ส่วนผมล่าช้าอยู่กับการล็อคประตูรถและตรวจดูความเรียบร้อยในการจอด และเมื่อกำลังจะข้ามถนนตามสหายไป แม่ค้าคนนั้นก็มายืนขวางหน้า พร้อมกับชูสินค้าชิ้นหนึ่งให้ผมดูและเปิดการขายทันที!..

สินค้าชิ้นแรกที่แม่ค้านำเสนอขาย

“คุงขา..ไปแอ่วเมืองเหนือ คุง..ทกลองใช้อังนี่ซี ลีมักมัก หนา” สำเนียง บ่งบอกชัดเจนว่า

เธอไม่ใช่คนพื้นราบ

“ไม่เอาหละ” ผมปฏิเสธ พร้อมกับส่ายหน้า

“ทะ มาย ม่ายเอา?” เธอทำหน้าสงสัยและพูดต่อว่า “อังนี้ ทาแล้วทงลีหนา” บอกวิธีใช้และโฆษณาสรรพคุณเสร็จสรรพ

“ไม่ต้องใช้ก็ทนอยู่แล้ว!.” ผมบอกเธอยิ้มๆและส่ายหน้าปฏิเสธอีก

แต๋เธอก็ไม่ยอมลดละ พร้อมกับเปลี่ยนสินค้าชิ้นใหม่มาให้ผมดู

สินค้าชิ้นที่สอง ที่นำเสนอ

“ยางง้าน เอาอังนี้ ไปใช้ลู ระรอง ท้างหญ่าย ท้างยาว สาสาติกจายทูกคง” เธอพูดหน้าตาขึงขัง จริงจัง น่าเชื่อถือ!!!!..

ผมเกือบจนตรอก เพราะคิดไม่ออกว่าจะสลัดให้หลุดออกมาจากเธอได้ยังไง!?..

แต่..ชำนาญ ณ.อันดามัน ซะอย่าง!.. ผ่านมาร้อยเอ็ด เจ็ดย่านน้ำ มีรึจะยอมตายน้ำตื้น!!!!.

“เอายังงี้!. ซื้อก็ได้ ถ้าทาแล้วมันใหญ่และยาวขึ้นมาจริงๆ จะกลับมาใช้กับเธอ ตกลงมั๊ย?”

พอผมพูดจบ หน้าของเธอแดงเหมือนมะขือซ๊อส ที่ใช้ใส่ส้มตำเลยครับพี่น้อง อิอิ..

“ม่ายล่ายลอกค่า นู๋มีสามีแล้ว” เธอส่ายหน้าปฏิเสธ พร้อมกับหลบตาผม

“ถ้าไม่ตกลงก็ไม่ซื้อ ขอบใจนะ ไปหล่ะ” แล้วผมก็รีบจ้ำข้ามถนน ปล่อยให้เธอยืนตัดสินใจอยู่ตรงนั้น ว่าจะตกลงตามข้อเสนอของผมดีหรือไม่!?..ฮา ฮา ฮา...

สินค้าหลากหลาย ภายใน "กาดทุ่งเกวียน"

เมื่อผมเข้าไปภายในตัวตลาด มองหาสหายของผมทั้งสองไม่เห็นซะแล้ว จึงได้เดินเกร่ชมสิ้นค้าต่างๆ ที่มีอยู่มากมาย ทั้งที่วางแบอยู่บนพื้นและวางอยู่บนแผง มีแม่ค้าหน้าตาจิ้มลิ้มคอยชักชวนให้ซื้อสิ้นค้าของเธอด้วยภาษาไทยสำเนียงของคนพื้นที่สูง

คนขายบอกว่า เคยมีเหล้าชื่อ "แมวใจดี" แต่เลิกผลิดไปแล้ว

แฉล้ม แช่มช้อย แต่ "พูกไทยไม่ชัก"

ผมถือโอกาสเก็บภาพของแม่ค้า สวยบ้าง ไม่สวยบ้าง ยิ้มบ้าง ไม่ยิ้มบ้าง มาได้หลายคน กระทั่งพบกับสองสหายและกลับมาขึ้นรถ(แม่ค้าทั้งยาวทั้งใหญ่คนนั้นยังยืนยิ้มอยู่ข้างรถ) เราออกจากที่นั่นมุ่งหน้าเข้าสู่จังหวัดเชียงใหม่ต่อไป....

เราไม่ได้เข้าตัวเมืองเชียงใหม่ แต่ตรงไปอำเภอแม่แตง เพื่อขึ้นดอยไปให้ถึงอำเภอปายก่อนค่ำ.

เมื่อเข้าสู่ถนนสายแม่แตง-ปาย ผมรู้สึกตื่นเต้นพอสมควร สารภาพกันตรงๆว่าผมเพิ่งจะขับรถบนถนนสายนี้เป็นครั้งแรกในชีวิต จากที่เคยได้ยิน ได้ฟังมาว่าเป็นถนนสาย “ปราบเซียน” จึงต้องใช้ความระมัด ระวังมากเป็นพิเศษ และกลัวจะเจอป้ายที่บอกว่า “ระวังทางตรง” แต่ก็ยังโชคดีที่ไม่เจอสักป้ายเดียว เอิ๊กๆๆๆ...

ขึ้นเขามาสักพัก ข้างทาง มีป้ายติดอยู่ เขียนตัวโตๆว่า “จุดจอดอ๊วก” เสียดายที่ผมไม่ได้

จอดอ๊วก จึงไม่ได้ถ่ายรูปมาเป็นที่ระลึก!!!..

กระทั่ง หลังเที่ยง เราเจอร้านอาหารอิสลามบนยอดดอย ซึ่งมีข้าวซอยที่มีชื่อเสียงของภาคเหนือไว้บริการนักท่องเที่ยว และที่สำคัญ มีต้มซุปหางวัวแบบอิสลามด้วย ผมไม่เคยนึกมาก่อนว่าจะได้กินซุปหางวัวบนยอดดอย บนเส้นทางไปเมืองสามหมอก

ข้าวซอยไก่

ค่อยรู้สึกเป็นคนขึ้นมาหน่อย เมื่อได้มีอาหารหนักๆตกถึงท้องบ้าง เราออกจากที่นั่น เป้าหมาย “ห้วยน้ำดัง” เป็นจุดหมายต่อไป

ไม่ถึง 100 โค้ง ประมาณหลักกิโลเมตรที่ 55-56 เราก็ถึง “อุทยานแห่งชาติห้วยน้ำดัง” เลี้ยวขวาเข้าไปไม่เกิน 10 นาที ก็ถึง “ดินแดนแห่งมนต์หมอก” ซึ่งขณะนั้นมีนักท่องเที่ยวกำลังชมทิวทัศน์ธรรมชาติกันหนาตาพอสมควร.

ซึมซับกับทิวทัศน์อันงดงามของยอดดอย ปุยเมฆ ม่านหมอกและหน้าผาสูงตระหง่าน เก็บภาพความงดงาม แปลกตา จากมุมมองต่างๆ จนพอใจ จึงลาจาก “ห้วยน้ำดัง” มุ่งหน้าขึ้นดอยต่อไปยัง

“ปาย” อันเลื่องลือ เป็นจุดหมายสำคัญของวันนี้.

แอ่วเหนือ เมื่อต้นหนาว ปี 54

2011-12-07T17:12:00.000+07:00

ชำนาญ ณ.อันดามัน หนีทะเล หลบน้ำท่วมภาคกลาง ขึ้นเหนือไปหาลมต้นหนาว ไต่ยอดดอยพิชิต 1,864 โค้ง สู่เมืองสามหมอก ชมสาวกะเหรี่ยงคอยาว ซบสาวกะเหรี่ยงคอสั้น สัมผัสกะเหรี่ยงแดงและกะเหรี่ยงขาว แอ่วสาวไทใหญ่ ตะลุยทุ่ง(ดอย)บัวตอง อันละลานตระการตา ลดเลี้ยวเคี้ยวคดเลียบหน้าผามุ่งหน้าหาสหายจากสายใยในเฟสบุ๊ค!..

วันแรก..11 พ.ย. 54 บ่ายแก่ๆ ค่อนไปทางเย็น สามสหาย หมายถึง ชำนาญ ณ.อันดามัน กับเพื่อนคู่หูอีก 2 คน ใช้รถกะบะ 4 ประตูเป็นพาหนะ ออกจากเกาะภูเก็ต จุดหมายปลายทาง ณ.เมืองเหนือ โดย ชำนาญ ณ.อันดามัน รับหน้าที่เป็นสารถี

กระทั่ง 5 ทุ่มของคืนวันนั้น แวะพักค้างแรมที่ชายหาดแม่รำพึง อำเภอปราณบุรี ประจวบคีรีขันธ์ เพื่อถนอมเรี่ยวแรง(ของหนุ่มเหลือน้อย)เอาไว้ใช้อีกหลายวัน

ที่พักคืนแรกของทริป

เช้าวันที่สอง..ท้องฟ้าเหนืออ่าวแม่รำพึง สลัวมัวหม่น เม็ดฝนโปรยปรายลงมาบางๆ พวกเราเช็คเอ๊าท์ออกจากที่พัก โดยผมเป็นสารถีเหมือนเดิม แวะที่ตลาดปราณบุรี รองท้องด้วย โจ๊ก กาแฟ ปาท่องโก๋ ที่ร้านกาแฟริมถนน ก่อนมุ่งหน้าขึ้นสู่ถนนเพชรเกษม ขยับโขยก โยกเยกโคลงเคลง มาตามสภาพผิวถนนสายใต้ กระทั่งเข้าเขตนครปฐม เลี้ยวซ้ายเข้าสู่ถนนมาลัยแมน ผ่านอำเภออู่ทอง อำเภอด่านช้าง สุพรรณบุรี

ประมาณ บ่าย 2 โมง กระทั่งกระเพาะร้อง ลำไส้แสบ กันทั้ง 3 คน จึงได้แวะกินข้าวเช้าที่ร้านชาวบ้าน แบบลูกทุ่ง ริมถนนสาย ด่านช้าง-ลาดยาว

ที่กินข้าวมื้อแรกของวันที่สอง

ไม่เกินครึ่งชั่วโมง เราจึงออกจากที่นั่น โดยสหายอีกคนรับหน้าที่โชเฟอร์ เนื่องจากผมมีนิสัยเสียอย่างหนึ่ง คือหลังจากกินข้าวอิ่ม ผมจะขับรถไม่ได้ เพราะจะหลับในท่าเดียว แต่ถ้าหากได้พักสัก 10 หรือ 15 นาที ก็จะขับได้อีกเป็น 10 ชั่วโมง เรื่องนี้ เป็นที่รู้กันทุกคน

เราใช้เส้นทางลัด หนีน้ำท่วม ลัดเลาะหลงบ้าง ถูกบ้างไปตามหมู่บ้านและอำเภอต่างๆ จนหลุดขึ้นถนนสายเอเชีย(จนได้) ผ่านกำแพงเพชร กระทั่งมาหยุดพักคน พักรถ เติมน้ำมันที่ปั๊มแห่งหนึ่งในเขตจังหวัดตาก เมื่อตอนย่ำค่ำ

ผมรับหน้าที่สารถีอีกครั้ง เมื่อเสร็จภารกิจที่ปั๊มน้ำมันแห่งนั้น จุดหมายต่อไปคืออำเภอเถิน ลำปาง ซึ่งผมมีหลานชายและอดีตน้องสะใภ้ เปิดร้านคาราโอเกะอยู่ที่นั่น

สามทุ่มเศษ ผมก็ได้พบกับหลานชายและอดีตน้องสะใภ้สมความตั้งใจ หลังจากที่ไม่ได้เจอกันร่วมสิบปี

ร้านอาหารของน้องสะใภ้และหลานชาย

ทักทาย ถามสารทุกข์ สุกดิบ นั่งพูดคุยกัน โดยน้องสะใภ้จัดเครื่องประกอบการสนทนามาบริการไม่ขาดตกบกพร่อง กระทั่งเวลาผ่านไปพอสมควรแก่การคิดถึง เราจึงกล่าวคำอำลากันด้วยความอาวรณ์และหวังว่าจะได้พบกันอีก

เราออกจากที่นั่นมาเกือบเที่ยงคืน และมีความเห็นตรงกันว่าน่าจะหาร้านข้าวต้มแถวนั้น รองท้องกันก่อนเดินทางต่อไป น่าจะดี.. ทุกคนเห็นดี!...

ผมขับรถ ยูเทิร์น วนเวียนอยู่แถวทางแยกเข้าตลาดอำเถอเถิน 2-3 รอบ ไม่เห็นร้านข้าวต้มอย่างที่ต้องการ มีแค่ร้านที่มีป้ายเขียนไว้หน้าร้านว่า “อาหารและเครื่องดื่ม” เพียงร้านเดียว มีสาวๆ นุ่งสั้นๆ ดินเกร่อยู่ภายในร้านหลายคน ผมตัดสินใจเลี้ยวรถพรืดเข้าไปจอด

พวกเราลงจากรถ เดินเข้าไป มีสาวนุ่งสั้น ผิวขาว ปากแดง เดินออกมาทักทายต้อนรับ เชิญเข้าไปนั่ง อีกคนเดินถือเมนูอาหารมา 3 เล่ม ครบคน.

เพื่อนผมถามเธอคนนั้นก่อน “ร้านปิดตีเท่าไหร่?”

“ตีสิกสองค่า” เธอตอบสำเนียงแบบที่ผมเขียนจริงๆ..

“เราจะกินข้าวต้ม ได้ไหม?” เพื่อนผม ถามต่อ

“ยังกิงล่ายค่าๆๆๆ... คัวม่ายปิก”

“ยังงั้น!. เอาผักบุ้งไฟแดงหนึ่ง,ไข่เยี่ยวม้าผัดกะเพราหนึ่ง,คะน้าปลาเค็มหนึ่ง,ข้าวต้มสอง,ข้าวเปล่าหนึ่ง” เพื่อนผมสั่งรวดเดียวจบ เพื่อประหยัดเวลา

เธอรับคำ ค่า..ๆ..ๆ.. แล้วเดินจากไป

ประมาณ 15 นาที ผ่านไป!...

มีเด็กผู้ชาย ยกข้าวต้มทรงเครื่อง 2 ชามเขื่องๆ ควันฉุย..พร้อมกับข้าวเปล่า 1 จาน มาวางให้บนโต๊ะ แล้วเดินจากไป..

เรา 3 คน มองอาหารบนโต๊ะ..แล้วมองหน้ากัน..แบบว่า.. งง..ๆ ๆ ๆ..

ส่วนผมปล่อยก๊ากกกกกกกกกก..แบบเต็มกลั้น...

“อะไรของมันว่ะ!?” เพื่อนผมอีกคนว่าแบบกังขา.

“ก็สั่ง ข้าวต้มสอง ข้าวเปล่าหนึ่ง ไม่ใช่เร่อะ?” ผมว่า

“ก็ใช่” หมอยืนยัน

“แล้วนั่น! ไม่ใช่ ข้าวต้มสอง ข้าวเปล่าหนึ่งรึ?” ผมย้อนถาม กลั้วหัวเราะกึกๆ

พวก หุบปากเงียบกริบ เหมือนถูกตีด้วยสาก...

เพื่อนคนที่สั่งครั้งแรก เรียกพนักงานอีกคนมา แล้วบอกว่าไม่ได้สั่งข้าวต้มแบบนี้ สั่งข้าวต้มเปล่าๆ

เธอคนนั้นพูดอธิบาย พอแปลความหมายได้ว่า ข้าวต้มแบบนั้นไม่มี มีแต่แบบที่เห็นนี้แหละ.

เพื่อนผมจึงบอกว่า ให้เอาคืนไป เราไม่ได้สั่งแบบนี้

เธอคนนั้น เดินหายเข้าไปในครัว โดยไม่พูดอะไรต่อและไม่ได้ยกข้าวต้มทั้ง 2 ชามนั้นไปด้วย

ไม่เกิน 3 นาที ต่อมา มีผู้หญิง รูปร่าง ล่ำล่ำ บึกบึก เหมือนกับนักยกน้ำหนักหญิงไทยที่ชอบพูดว่า “สู้โว้ย” เดินออกมาจากในครัว ย่างสามขุมเข้ามาหาพวกเรา..

หยุดกึก!. มือท้าวสะเอว แล้วพูด “จากิง ม่ายกิง?”

ผมเสียววาบถึงก้นกบ..

ส่วนเพื่อนผม...”ผมสั่งข้าวต้มกุ๊ยครับ” เบาและสุภาพ อิอิ..

“ม่ายมี” แค่นั้น แล้วยกชามข้าวต้มทั้ง 2 ชาม เดินเหมือนรถแทร็กเตอร์หายไปในครัว

พวกเรา ลุกขึ้นพร้อมกันโดยไม่ได้นัด รีบเดินกลับไปขึ้นรถ

ผมสตาร์ทเครื่อง รีบออกรถ ล้อหมุนฟรีประมาณ 77 รอบ...นับแบบคร่าวๆ..

ขับวนมาที่จุดจอดรถทัวร์ ซึ่งกำลังจะปิด เพราะรถทัวร์คันสุดท้าย เพิ่งจะออกไป

บอกกับเจ้าของร้านว่า อย่าเพิ่งปิดเลย ขอพวกเรากินข้าวสักมื้อเถอะ...เพราะไม่มีที่กินแล้ว.

เจ้าของร้านก็ดีใจหาย บอกว่า ตามสบาย จะกินอะไรก็สั่งได้เลย ไม่ต้องรีบรีบร้อน

ได้ยินเท่านั้นแหละ...เบียร์จึงมาล้างคอคนละขวด ฉลองความโชคดี ที่รอดจากโดนยำมาได้ อย่าง ระทึก ระทึก.

อิ่มหนำ สำราญ เมื่อหลังจากตีหนึ่ง จึงสรุปได้ว่า คืนนี้ ควรจะหาที่นอนแถวๆนี้ แล้วค่อยไปต่อวันรุ่งขึ้น.

เรามาได้บ้านน๊อคดาวน์ ในปั๊มน้ำมันร้างแห่งหนึ่ง ริมถนนห่างออกมาจากร้านข้าวต้มนั่นมากพอสมควร เป็นที่พักยก เพื่อรอยกต่อไป.

ที่พักยก คืนที่สอง

ชีพจรลงเท้าเฒ่าอันดามัน ตอน ด่านช่องแม็ก (บ่าย 18 ก.ค.54)

2011-10-01T07:00:00.000+07:00

น้ำยืน-ช่องแม็ก-แม่น้ำสองสี-ผาแต้ม – บ่ายของวันที่ 18 ก.ค.54

เรากลับจากภูมิซอล เข้ามาถึงที่พักในหมู่บ้านก่อนเที่ยง ยังมีเวลาอีกมากมายกว่าจะหมดวันและไม่มีกิจกรรมใดๆให้ทำ จึงปรึกษาหารือกันว่าจะไปไหนกันดี กับเวลาที่เหลือ

พวกเรา งัดแผนที่ออกมาดู หาแหล่งท่องเที่ยวใกล้เคียง หาเส้นทางและระยะทาง พร้อมทั้งขอข้อมูลจากเจ้าของบ้าน ซึ่งก็ไม่ได้อะไรมากนัก เพราะเขาก็ไม่ค่อยได้ออกไปไหน เรื่องโลกภายนอก เขาน่าจะรู้น้อยกว่าพวกเรา ซึ่งก็เป็นเรื่องธรรมดา ตามประสาชาวไร่ ชาวนา ไม่เหมือนนักเดินทางอย่างพวกเรา

ไม่นานต่อมา พอสรุปได้ว่า เราน่าจะไปด่านช่องแม็ก ซึ่งอยู่ในเขตอำเภอสิรินธรเป็นอันดับแรก ต่อจากนั้นเลาะชายแดนไปแม่น้ำสองสีและผาแต้ม เป็นลำดับ ซึ่งอยู่ในเขตอำเภอโขงเจียม เลยตัวจังหวัดอุบลราชธานีไปทางทิศเหนือ พอขับรถเมื่อย รวมระยะทางแล้วน่าจะประมาณ 200 กิโลเมตร ขาด-เหลือไม่เกินหลักสิบ ตามหลักการแผนที่ทางหลวงของไทย ฮา ฮา ฮา ...

เมื่อสรุปกันได้ลงตัว เจ้าของบ้านจึงแนะนำให้เราไปด้วยทางลัด โดยไม่ต้องย้อนกลับไปอำเภอน้ำยืน แต่จะไปทะลุออกอำเภอนาจะหลวย ซึ่งจะย่นระยะทางมากกว่า

หลังจากสอบถาม ศึกษาเส้นทางกันพอเข้าใจ พวกเราจึงได้ออกจากบ้านมาประมาณเที่ยงวัน โดยมุ่งหน้าไปตามถนนลูกรังดินแดงในระยะแรกๆ ซึ่งเป็นถนนระหว่างหมู่บ้าน กระทั่งกลายเป็นถนนลาดยาง แคบๆ ผ่านทุ่งนาโล่งๆ ผ่านหมู่บ้านเล็ก ใหญ่ หลายหมู่บ้าน

หลงบ้าง หลุดบ้าง กระทั่งมาเจอถนนสายหลักก่อนถึงอำเภอนาจะหลวยไม่ไกล ต่อจากนั้น จับเส้นทางบุณฑริก-ช่องแม็ก-เขื่อนสิรินธร ตามป้ายของทางหลวงจังหวัด

เรามากันตามถนนสายนั้นไม่เกิน 20 นาที แต่ยังไม่ถึงอำเภอบุณฑริก ทุกคนในรถมองเห็นป้ายทางหลวงด้านซ้ายมือ บอกเส้นทางไปช่องแม็กและเขื่อนสิรินธร เจ้าน้องชายคนขับ จอดรถเข้าข้างทางเมื่อเลยป้ายมาประมาณ 500 เมตร แล้วหันมาถามขอความเห็นว่าจะไปตามถนนสายนี้ต่อไปหรือจะไปตามป้ายบอกนั้น

จากความเห็นของเสียงส่วนใหญ่ (โดยผมนั่งเงียบๆ) บอกว่าควรจะไปตามป้ายทางหลวงนั่น น่าจะถูกต้องกว่า เจ้าน้องชายจึงกลับรถย้อนกลับไปเลี้ยวเข้าถนนเส้นนั้นตามป้ายบอก ซึ่งเป็นถนนลาดยางแคบๆสองข้างถนนมีหญ้างอกออกมารกรุงรัง ผิวถนนเต็มไปด้วยลูกคลื่น หลุมบ่อ ขรุขระ ต้องคอยขับรถหลบหลีกเป็นระยะๆ

เมื่อเราเข้ามาตามถนนสายนั้นประมาณ 5 กิโลเมตรโดยไม่เห็นมีรถอะไรสวนมาแม้แต่คันเดียว ทุกคนรู้สึกได้ทันทีโดยไม่ตองมีใครบอกใครว่า มันเป็นถนนร้าง หรือถนนที่เลิกใช้กันมานานแล้ว

เจ้าน้องชายหันมาขอความเห็นจากทุกคนอีกครั้งว่าจะย้อนกลับทางเดิมหรือจะไปต่อ มีบางคนบอกเสียงเบาๆ อย่างไม่มั่นใจว่า ไปต่อไป ไม่ต้องย้อนกลับ อยากรู้เหมือนกันว่า จะไปเจออะไร?..

เท่านั้นแหละ จากผิวถนนขรุขระ ที่เป็นหลุม เป็นบ่อ กลายเป็นถนนเรียบขึ้นมาโดยอัตโนมัติ เมื่อเจ้าน้องชายมันขับแบบภาษานักเลงขับรถพูดกันว่า “ขับรูดไปเลย” ฮา ฮา ฮา..สะใจ ป้ายทางหลวง.

ในที่สุด พวกเราก็หลุดมาถึง อบต.ช่องแม็กและถึงด่านช่องแม็กจนได้ หลังจากผ่าน วิบากกรรมมาบนถนนร้างสายนั้น อย่างระทึกในอารมณ์..

ช่องเม็ก เป็นจุดผ่านแดนไทย-ลาว ตั้งอยู่ในเขตอำเภอสิรินธร ห่างจากตัวจังหวัดอุบลราชธานีประมาณ 90 กิโลเมตร บนทางหลวงหมายเลข 217 ช่องแม๊ก เป็นพื้นที่ชายแดนติดต่อระหว่างไทยกับลาว ซึ่งเป็นจุดผ่านแดนจุดเดียวในภาคอีสาน ที่สามารถเดินทางไป ประเทศลาว ทางพื้นดินโดยต้องข้ามแม่น้ำโขง

บริเวณช่องแม็ก มีด่านตรวจคนเข้าเมืองใหญ่โตมโหฬาร ยังมีที่กำลังก่อสร้างเพิ่มเติม ขยายออกไปอีก มีร้านขายสินค้าหลากหลายมากมาย ตั้งแต่ ของกิน ของใช้ เสื้อผ้า เครื่องประดับ ผักหญ้า กุ้ง ปู ปลา หอยแครง ปลาหมึก จากทะเล สดๆ เท่าที่ผมสอบถามราคา จะถูกกว่าที่ภูเก็ตหลายบาทเหมือนกัน

ผมเห็นรถบรรทุกน้ำมันขนาดใหญ่ จอดรอข้ามด่านไปฝั่งลาว หลายสิบคัน ส่วนรถยนต์นั่ง รถกระบะ ที่มีทั้งป้ายทะเบียนไทยและทะเบียนลาว วิ่งเข้า-ออก ตลอดเวลา ส่วนคน ก็มีทั้ง ชาวบ้านธรรมดาทั่วไป นักท่องเที่ยว ตำรวจ ทหาร ข้าราชการ พระ ชี เดินเข้า-ออก ผ่านทางช่องตรวจคนเข้าเมือง ไม่ขาดระยะ

ช่องเม็กนั้น นับเป็นด่านชายแดน ที่เป็นเสมือนประตูสู่ประเทศลาว ที่มีความสำคัญอย่างยิ่ง เพราะเป็นเส้นทางสู่เมืองปากเซ ซึ่งตั้งอยู่ริมแม่น้ำโขง ที่ยังคงสภาพชีวิตความเป็นอยู่ของชาวลาว ที่เต็มไปด้วยสีสัน และยังสามารถเดินทางต่อไปยังน้ำตกหลี่ผี และน้ำตกคอนพะเพ็ง ที่มีชื่อเสียงได้ด้วย

การเดินทางข้ามไปยังปากเซนั้น นักท่องเที่ยวชาวไทย สามารถนำหลักฐานไปยื่นคำร้องขอทำบัตรผ่านแดนชั่วคราว ได้ที่ ที่ทำการปกครองจังหวัดอุบลราชธานี (ฝ่ายความมั่นคง) ศาลากลางจังหวัดอุบลราชธานี ทุกวัน ในเวลาราชการ หรืออาจยื่นคำขอได้ที่ ที่ว่าการอำเภอสิรินธร ทุกวัน ไม่เว้นวันหยุดราชการ หรือที่ จุดผ่านแดนชั่วคราวช่องเม็ก เมื่อยื่นเรื่องแล้ว สามารถรอรับหนังสือผ่านแดนชั่วคราวได้เลย หากนักท่องเที่ยวมีพาสปอร์ตแล้ว ก็ไม่ต้องทำหนังสือผ่านแดนชั่วคราว

บัตรผ่านแดนชั่วคราว มีกำหนดเวลาท่องเที่ยวในลาวได้ 3 วัน 2 คืน หากจะนำรถเข้าไปทางฝั่งลาว ต้องนำรถไปทำพาสปอร์ตรถที่สำนักงานขนส่งจังหวัด ผู้ขับขี่จะต้องนำสำเนาใบอนุญาตขับขี่รถยนต์ และสำเนาใบเสียภาษีรถยนต์ ไปยื่นเรื่องขออนุญาตด้วย

ด่านชายแดนช่องเม็ก เปิดทำการเวลา 08.00 - 18.00 น. แต่พวกเรามีเวลาจำกัด จึงมีความเห็นตรงกันว่า เอาไว้โอกาสหน้า ถ้าหากได้มาอีก

หลังจากได้ถ่ายรูปเป็นที่ระลึกกันคนละหลายๆรูป พวกเราก็อำลาด่านช่องแม็ก มุ่งหน้าต่อไปยังแม่น้ำสองสี อำเภอโขงเจียม ภายใต้ท้องฟ้าอึมครึมด้วยเมฆฝน

*** โปรดรอติดตามตอนต่อไป***

ชีพจรลงเท้าเฒ่าอันดามัน/น้ำยืน-ภูมิซรอล(ช่วงเช้า 18 ก.ค.54)

2011-09-19T16:25:00.001+07:00

ตอนที่ผ่านมาเล่ามาถึงเมื่อออกมาจากปราสาทเขาพนมรุ้งเวลาก็เย็นมากแล้ว และยังเสียเวลากับการหลงทางจนกระทั่งมืด จึงได้มาถึงอำเภอน้ำยืน..ติดตามเรื่องราวต่อไปครับ...

คืนวันที่ 17 ก.ค.54 กว่าพวกเราจะฝ่าความระทึกมาถึงบ้านพ่อของหลานสะใภ้ ที่ อ.น้ำยืน อันเป็นเป้าหมายในวันที่สองของการเดินทาง ปาเข้าไปเกือบ 4 ทุ่ม

พวกเราได้รับการต้อนรับอย่างอบอุ่นจาก พ่อ-แม่ของหลานสะใภ้ และญาติๆ บ้านใกล้เรือนเคียง ซึ่งมาชุมนุมรอต้อนรับกันอยู่หลายคน ต่างก็แสดงความยินดี ทักทายปราศรัย เปี่ยมด้วยไมตรีจิต ตามอุปนิสัยพื้นเพของคนภาคอีสาน ที่สร้างความประทับใจให้กับผู้ไปเยือนอย่างไม่รู้ลืมเสมอ และก็เป็นธรรมเนียมปฏิบัติ ที่จะต้องมีเหล้า โซดา น้ำแข็ง ลาบ ก้อย ข้าวเหนียว ประกอบการสนทนาพาที ประสานไมตรี ในสถานะแขก วีไอพี จากภูเก็ตเมืองไข่มุกอันดามัน ที่ใครๆต่างใฝ่ฝัน จะได้ไปสัมผัสลิ้มรสชาดน้ำทะเลสักครั้งว่ามันเค็มดั่งที่เล่าลือหรือไม่?...

กระทั่งหลังเที่ยงคืนอ่อนๆ ผู้เยือนเว้าลาว ผู้เหย้าแหลงใต้ อ้อแอ้ งึกงึก งักงัก กันพอสมควร จึงได้แยกย้ายกันเมื่อเฮือนไผ เฮือนมัน ตามอัธยาศัย

เช้าวันรุ่งขึ้น ผมตื่นตั้งแต่ ตีห้าตามนิสัย เข้าห้องน้ำเสร็จ นั่งจิบกาแฟที่หน้าบ้าน ซึ่งทางผู้เหย้าตื่นตอนไหนก็ไม่รู้ ได้จัดเตรียมไว้ให้ อย่างรู้หน้าที่ของผู้เหย้าที่ดี และนั่งซดกาแฟเป็นเพื่อน สนทนากันตามประสาหนุ่มเหลือน้อยด้วยกัน

กระทั่ง แสงทองส่องฟ้า สกุณาโบยบินออกจากรวงรัง เหล่าผู้มาเยือน ต่างทยอยออกมานั่งร่วมวง เสวนา สูดอากาศบริสุทธิ์ ผสมกลิ่นอายต้นไม้ ใบหญ้า ของบ้านป่าชนบท

ผมออกเดินสำรวจตรวจตรา อาณาบริเวณ ด้วยความแปลกตา ตื่นใจกับสิ่งแวดล้อม ซึ่งแตกต่างจากถิ่นอาศัยของตนเองอย่างสิ้นเชิง

รอบๆบริเวณบ้านหรือริมรั้วบ้าน เจ้าของบ้านจะปลูกแก้วมังกรไว้เกือบทุกบ้าน นับว่าเป็นได้ทั้งไม้ผลและไม้ประดับไปในตัว เพราะดอกและผลของเจ้าแก้วมังกรนั้น มีสีสันสวยงามมากทีเดียว

หลังจากดื่มด่ำกับธรรมชาติ อิ่มเอมกับไอดิน กลิ่นน้ำค้าง จนเป็นที่พอใจ พวกเราจึงได้รวมหัวกันวางแผนการถึงโปรแกรมของวันนี้ ที่จะลุยระทึกกันต่อไป.

แก้วมังกร ริมรั้วบ้าน

ดอกแก้วมังกร

ผลของแก้วมังกรที่พร้อมจะกินได้

จากการประมวลสถานการณ์และจากข้อมูลของผู้เหย้า จนได้ข้อสรุปว่าพวกเราจะลองเสี่ยงระทึก ไปยังผามออีแดง และเขาพระวิหาร ที่อยู่ไม่ไกลจากที่พักมากนัก ซึ่งเราต่างก็รู้กันดีว่ากำลังมีปัญหา เพราะเมื่อวาน (วันที่ 17 ก.ค.) ศาลโลกตัดสินให้คู่กรณีทั้งสองประเทศถอนทหารออกไปจากแนวเขตพื้นที่พิพาททั้งสองฝ่าย ซึ่งทำให้สถานการณ์บริเวณนั้นตึงเครียดขึ้นอีกครั้ง อันจะทำให้ยากต่อพวกเราที่จะเข้าไปในเขตพื้นที่ แต่เมื่อดั้นด้นมาด้วยระยะทางกว่าพันกิโลเมตร ต้องลองซักตั้ง เข้าได้หรือไม่ได้ก็อีกเรื่องหนึ่ง

ประมาณ 7 โมงเช้า ของวันที่ 18 ก.ค.54 พวกเรา 6 คนกับผู้เหย้า 2+1หลาน ก็ขึ้นรถออกจากบ้าน มุ่งหน้าไป ยังเป้าหมายแรก ในตลาดอำเภอน้ำยืน ซึ่งห่างออกไปประมาณ 20 กิโลเมตร

บนถนนดินลูกรังเป็นบางช่วงบางตอนและคอนกรีตเป็นบางช่วงบางตอน สองข้างทางเราผ่านทุ่งนา ผ่านสวนลำไย สวนยางพารา สวนเงาะ สวนแก้วมังกร ไร่มันสำปะหลัง ไร่อ้อย สารพัดสาระเพ สวนและไร่ หลากหลายมากมาย มองดูอุดมสมบูรณ์ เขียวชอุ่มตลอดเส้นทาง 20 กิโลเมตรนั้น

นับว่าเป็นดินแดนที่อุดมสมบูรณ์อย่างแท้จริง เพราะสามารถปลูกพืชทุกชนิดให้มีผลผลิตได้ตามความต้องการ

เท่าที่ผมสังเกตสองข้างทาง มีบ้านหลังใหญ่แบบแปลนทันสมัยหรูๆตลอดเส้นทาง หากแต่ไม่ค่อยเห็นมีคนอยู่ จะเห็นเฉพาะคนสูงอายุและเด็กเล็กเป็นส่วนใหญ่ ผมสอบถามจากสหายผู้เหย้าได้รับคำตอบว่า คนหนุ่มสาวส่วนใหญ่ไปทำงานในกรุงเทพฯ หรือเมืองใหญ่ๆ เพื่อหาเงินส่งกลับมาให้พ่อแม่ใช้จ่าย พร้อมกับส่งหลานมาให้เลี้ยงเป็นของแถม บ้านทุกหลังจึงเห็นเฉพาะเด็กและคนสูงวัย

สำหรับเรือกสวน ไร่นา คนอยู่บ้านก็ทำกันไปตามกำลังที่มี ลงแขกบ้าง จ้างกันเองบ้าง จ้างคนต่างด้าวบ้าง ตามสถานการณ์และความเหมาะสม

ซ้ายมือสวนลำใยและเงาะ-ขวามือสวนยางพารา

สวนยางพาราริมถนน อีกไม่เกิน 3 ปีก็กรีดได้

สวนแก้วมังกรที่มีบ้านหลังใหญ่อยู่ภายใน

เกินครึ่งชั่วโมง เราจึงออกมาถึงสามแยกถนนสายหลัก แยกซ้ายตะวันออกเป็นถนนเลียบชายแดนไปอำเภอนาจะหลวยและด่านชายแดนช่องแม็ก เราแยกขวาเข้าตัวตลาดอำเภอน้ำยืน ผ่านย่านชุมชนซึ่งบรรยากาศยามเช้ายังเงียบเหงา ไม่พลุกพล่าน มุ่งหน้าไปยังหมู่บ้านภูมิซรอล ตามป้ายทางหลวงบอกระยะทางประมาณ 20 กว่ากิโลเมตร ซึ่งอยู่บนถนนสายที่มาจากอำเภอกันทรลักษ์ จังหวัดศรีสะเกษ ตรงไปยังผามออีแดงและเขาพระวิหาร อันเป็นเส้นทางเลียบชายแดนประเทศเขมร

สามแยกน้ำยืน-นาจะหลวย

บรรยากาศในตัวอำเภอน้ำยืน ยามเช้า

ถนนสาย น้ำยืน-ภูมิซรอล

บนถนนสายน้ำยืน-ภูมิซรอล สองข้างทาง ผ่านทุ่งนา ป่าทึบ สลับกันเป็นระยะ ผ่านหมู่บ้าน ชุมชนเล็กๆ โรงเรียน วัด ซึ่งแต่ละสถานที่จะมองเห็นหลุมหลบภัยเล็กบ้าง ใหญ่บ้างอยู่ภายในบริเวณ ผ่านป้อมยามร้างและด่านตรวจของทหารที่ไม่ได้เข้มงวดกวดขัน ในการตรวจตราเท่าที่ควร

โรงเรียนภูมิซรอลวิทยา ใกล้หมู่บ้านภูมิซรอล

หลุมหลบภัยภายในโรงเรียนภูมิซรอลวิทยา

บนถนนสายน้ำยืน-ภูมิซรอล เห็นเขาพระวิหารได้ชัดเจน

ด่านตรวจของทหารบนถนนสาย น้ำยืน-ภูมิซรอล

ป้อมยามร้าง ไม่ทราบสาเหตุ

กระทั่งถึงสามแยกถนนสาย อำเภอกันทรลักษ์-เขาพระวิหาร เราแยกซ้ายตรงไปยังผามออีแดงและเขาพระวิหาร ระยะทางประมาณ 10 กว่ากิโลเมตร ตามป้ายทางหลวง

ถนนสาย กันทรลักษณ์-เขาพระวิหาร

อีก 3 กิโลเมตร จะถึงแยกซ้ายเข้าผามออีแดง เราก็เจอเข้ากับด่านตรวจของทหาร เป็นด่านแรกบนถนนสายนี้ เจ้าน้องชายชะลอความเร็วรถ ค่อยๆขับช้าๆตรงไปที่แผงกั้น ขาว แดง ทำท่าจะขับผ่านเข้าไป...อีก 5 เมตรจะถึง ปรากฏว่ามีทหารถือปืนเอ็ม16 กระโดดออกมายืนขวางหน้ารถ ทำหน้าเหมือนยักษ์วัดพระแก้ว..เจ้าน้องชายเหยียบเบรกฉึก.. ทุกคนที่นั่งในรถหัวทิ่มตามๆกัน

ด่านตรวจขาเข้าของทหาร บนถนน ภูมิซรอล-เขาพระวิหาร

ด่านตรวจ ขาออก

ประมาณอึดใจ นายทหารที่นั่งอยู่ในเต็นท์ก็เดินออกมาช้าๆ หยุดยืนมองมาที่รถเรา ทำหน้าตาท่าทางสงสัยอย่างมากมาย ประมาณว่าบุคคลในรถเป็นใคร ยิ่งใหญ่มาจากไหน จึงได้บังอาจจะขับรถฝ่าด่านเข้าไป โดยไม่ได้เกรงใจปืนเอ็ม16บ้างเลยหรือไร!?..

จึงเป็นหน้าที่ของผมสิครับพี่น้อง ที่จะต้องเป็นหน่วยกล้าตาย ลงจากรถเข้าไปเจรจากับนายทหารคนนั้น

ผมกล่าวสวัสดีทักทาย แล้วบอกกับนายทหารผู้นั้นว่า คณะของผมมาจากภูเก็ตและมีความประสงค์จะเข้าไปเที่ยวชมผามออีแดงหรือไปแค่หน้าด่านทางขึ้นเขาพระวิหารก็ได้ เพราะเราทราบดีว่าขึ้นไม่ได้.

นายทหารท่านนั้นพูดกับผมด้วยน้ำเสียงแบบทหารขณะกำลังปฏิบัติหน้าที่ (คิดว่าหลายคนคงเคยได้ยินมาบ้าง) ว่า..ตอนนี้ไม่อนุญาตให้ใครเข้าไป เพราะสถานการณ์กำลังตึงเครียด เกรงจะไม่ปลอดภัย

ผมดูท่าทางแล้วคงจะไม่ยอมแน่ๆ จึงควักบัตรสื่อมวลชนของผมให้ดู กะว่าคงจะได้รับความสะดวกให้ผ่านได้!..แต่..ที่ไหนได้!!..ถ้าเป็นเก้าเก ผมคงถูกกินหมดหน้าตัก..

เมื่อคุณทหารเห็นบัตรของผม กลับโบกมือพัลวันแล้วรีบพูดว่า “โอ๊ย!!!. แบบนี้ยิ่งไม่ได้ใหญ่เลยครับคุณ และถึงผมจะปล่อยให้พวกคุณเข้าไป ด้านในยังมีอีกหลายด่าน เขาคงไม่ยอมหรอก ยิ่งรู้ว่าคุณเป็นผู้สื่อข่าวด้วย เขาจะไม่ยอมเด็ดขาด”

“ทำไมล่ะครับ?” ผมถามอย่างข้องใจ

“เราดูแล คุ้มครองพวกคุณไม่ได้หรอก ถ้าเกิดพวกคุณเป็นอะไรไป พวกเราเละกว่าโดนลูกปืนใหญ่ของเขมรแน่ๆ” เขาแจงเหตุผลกับผม

“แค่ผามออีแดง ก็ไม่ได้หรือ?” ผมต่อรอง

“ข้ามด่านนี้ไปก็ไม่ได้ครับ” เขาพูดแบบปิดประตูตายสนิท ผิดกับตอนแรกที่ยังไม่เห็นบัตรของผมซะอีก ซวยเพราะบัตรผู้สื่อข่าวจริงๆ.. รู้งี้!..ไม่ควักออกมาให้เสียหน้าหรอก เซ็งเป็ด..

ผมถอดใจ บอกขอบคุณ ตะเบะมือลา แต่ไม่ลืมขออนุญาตถ่ายรูปได้ 2 รูป ก่อนเดินกลับมาขึ้นรถและบอกให้น้องชายหันหัวกลับ ด้วยความผิดหวัง

เราย้อนกลับมาและแวะเข้าไปดูหลุมหลบภัย ภายในโรงเรียนบ้านภูมิซรอล ซึ่งสร้างไว้ด้านหลังของโรงเรียน มีทั้งหลุมเล็กและหลุมใหญ่หลายหลุมทีเดียว เท่าที่ผมสังเกตไม่น่าจะแข็งแรงพอที่จะทนทานต่อแรงระเบิดจากกระสุนปืนใหญ่ของเขมรได้ ไม่รู้จะสร้างไว้ทำไม..

ภายในบริเวณโรงเรียนบางจุด ยังพอสังเกตเห็นร่องรอยความเสียหายจากกระสุนปืนใหญ่ของทหารเขมรที่ยิงถล่มเอาเมื่อเดือนเมษายนที่ผ่านมา

โรงเรียนบ้านภูมิซรอล บนถนนภูมิซรอล-เขาพระวิหาร

หลุมหลบภัยขนาดใหญ่หลังโรงเรียน

ขนาดปานกลาง น่าเข้าไปนั่งเล่น

ขณะที่พวกเรา กำลังแอ็คชั่นถ่ายรูปกับหลุมหลบภัยกันเพลินๆ มีชาวบ้านจากหลังโรงเรียนเดินมาบอกว่าให้พวกเรารีบกลับออกไปเถอะ เพราะอาจจะมีการยิงกันเกิดขึ้นในอีกไม่ช้าไม่นานนี้ ซึ่งอาจจะโดนแจ๊กพ๊อตลูกหลงเข้า แล้วจะเศร้ากันทุกคน

เริ่มระทึกล่ะซี..ได้ยินยังงั้นแล้ว จะรอถ่ายรูปลูกปืนใหญ่ของเขมรอยู่รึ..พวกเรารีบขึ้นรถ เผ่นสิครับพี่น้องชาวไทย...พอออกมาขึ้นถนนใหญ่ได้ก็กดคันเร่งจนล้อหมุนแทบไม่ทัน ฮา ฮา ฮา...

อีกไม่กี่นาทีต่อมา เรามาถึงสามแยกชุมชนหมู่บ้านภูมิซรอล เลี้ยวขวาเข้าถนนเส้นกลับไปอำเภอน้ำยืน แต่ก็ยังมีใจหยุดถ่ายรูปบ้านหลังใหม่ที่ทางการสร้างชดเชยให้ชาวบ้าน แทนหลังเก่าที่โดนลูกปืนใหญ่ของเขมร เมื่อเดือนเมษายนที่ผ่านมา แต่ไม่มีคนอยู่ เพราะเขาอพยพหลบหนีไปตั้งนานแล้ว..

บ้านทดแทนจากทางการ

สร้างทดแทนให้แล้ว แต่ไม่มีคนอยู่

ทหารไทย ริมถนนภูมิซรอล-น้ำยืน

ตอนขากลับบนถนนไปอำเภอน้ำยืน เราเห็นรถหุ้มเกราะของทหารวิ่งกันเพ่นพ่าน ผิดกับตอนขามาที่มีแต่ถนนโล่งๆ อีกทั้งสองข้างถนนก็มีทหารยืนอยู่เป็นระยะๆ

เกือบ 10 โมง เรากลับมาถึงอำเภอน้ำยืนอีกครั้ง และแวะหาข้าวกินรองท้องในตัวตลาด ก่อนจะกลับเข้าไปส่งหลานและพ่อกับแม่ของหลานสะใภ้ในหมู่บ้าน เนื่องจากเด็กเมารถ ร้องกระจองอแง ไปกับพวกเราต่อไปไม่ได้.

เรากลับมาถึงในหมู่บ้าน เมื่อยังมีเวลาก่อนจะค่ำ อีกกว่าครึ่งวัน.

... โปรดรอติดตามตอนต่อไป ...

ขอขอบคุณจาก...ชำนาญ ณ.อันดามัน

ชวนมาสละปัจจัยเพื่อบูรณะวัดไทรย์ อ.เดิมบางนางบวช จ.สุพรรณบุรี

2011-08-28T15:59:00.002+07:00

ขอเชิญชวนพุทธศาสนิกชนผู้มีจิตศรัทธา เลื่อมใสในพระพุทธศาสนา มาร่วมกันบริจาคปัจจัย

เพื่อเป็นทุนในการบูรณะซ่อมแซม วัดไทรย์ ณ.อำเภอเดิมบางนางบวช จังหวัดสุพรรณบุรี

ให้กลับมาอยู่ในสภาพที่จะใช้ประกอบศาสนกิจของสงฆ์และฆราวาสได้ตามความเหมาะสม

และเพื่อส่งเสริมศาสนาพุทธให้อยู่คู่บ้าน คู่เมืองสืบไป.

--------------------------

สืบเนื่องจาก..เมื่อปลายเดือนสิงหาคม 2554 ที่ผ่านมา หลังกลับมาจากไปเที่ยวเยี่ยมชมรีสอร์ทสวยที่เมืองกาญจนบุรี เมื่อกลับมาพักที่สุพรรณบุรี ชำนาญ ณ.อันดามัน ได้รับการชักชวนจากพรรคพวก ให้ไปยังวัดแห่งหนึ่ง ใน อำเภอเดิมบางนางบวช จังหวัดสุพรรณบุรี นัยว่าเป็นวัดเก่าแก่ มีอายุเกินสี่ร้อยปี แต่อยู่ในสภาพ ชำรุด ทรุดโทรม ขาดการบูรณะมานาน ผมตกลงไปกันตอนบ่ายแก่ๆ

เมื่อมาถึงและได้เห็นสภาพโดยทั่วๆไปภายในวัด ทำให้เกิดความรู้สึกเศร้าใจอย่างบอกไม่ถูก รู้สึกสะท้อนใจ จนทำให้ก่อเกิดการเปรียบเทียบกับภาพของรีสอร์ทหรู ที่ได้ไปพักเมื่อวันที่ผ่านมา อีกทั้งภาพของวัดต่างๆที่ได้พบเห็น ทั้งในเขตสุพรรณบุรีและกาญจนบุรี ช่างแตกต่างกันราวกับอยู่กันคนละภาค คนละประเทศ

หลังจากได้เข้าไปกราบนมัสการท่านเจ้าอาวาส ซึ่งกำลังอาพาธจากอุบัติเหตุ โดนรถยนต์ชนแล้วหนี เมื่อประมาณ ต้นเดือนสิงหาคม ที่ผ่านมา

ภายหลังจากได้สนทนากับท่านในเรื่องราวต่างๆ ท่านได้ปรารภถึงเรื่องการบูรณะซ่อมแซมบำรุงในส่วนต่างๆของวัด แต่ยังขาดปัจจัยเป็นจำนวนมาก เนื่องจากขาดการประชาสัมพันธ์ ให้พุทธศาสนิกชนผู้มีจิตศรัทธาได้รับรู้ รับทราบ

และเมื่อท่านได้ทราบว่าชำนาญ ณ.อันดามัน เป็นสื่อมวลชนและเขียนเรื่องราวต่างๆลงเว็บไซต์ด้วย ท่านจึงได้ขอความช่วยเหลือ ให้ช่วยทำการประชาสัมพันธ์ทางโลกออนไลน์ให้ด้วย โดยขอว่าอย่าได้คิดค่าจ้าง ค่าแรงให้สูงมากนัก เพราะตัวท่านเองก็ไม่ได้มีปัจจัยเงินทองมากมาย สำหรับการนี้...

ระดับ ชำนาญ ณ.อันดามัน จะมาขอกันง่ายๆ แบบนี้ได้ยังไง..จริงไหม?.. พี่น้อง..

ผมตอบท่านไปแบบไม่ต้องไตร่ตรองว่า..

"ผมทำให้ฟรี ฟรี ครับหลวงพ่อ"

เมื่อท่านได้ยินคำตอบ ท่านหุบยิ้มและมองหน้าผม อย่าง งงๆ แบบไม่เชื่อว่าน้ำหน้าอย่างผมจะไม่เห็นแก่เงิน...

"โยม พูดจริงหรือ?" ท่านถามย้ำมา

"พูดจริงครับหลวงพ่อ ผมประชาสัมพันธ์ให้ฟรี ฟรี" ผมย้ำหนักแน่น

เมื่อนั้นแหละ ท่านจึงได้ยิ้มกว้างขวางขึ้นอีกครั้ง

"แล้วโยมจะทำยังไงหรือ?" ท่านสงสัย

"ผมจะเขียนเรื่องราวเล่าให้คนอ่านและลงภาพให้เขาดู ถ้าใครมีจิตศรัทธา ก็ร่วมอนุโมทนาบริจาคปัจจัย ผ่านทางบัญชีธนาคารในนามของวัดหรือของหลวงพ่อ เข้ามาเลย ง่ายๆครับ" ผมอธิบายให้ท่านฟัง

เมื่อท่านได้ฟัง ท่านเห็นดีด้วย ต่อจากนั้น ท่านก็ได้ให้เบอร์โทรศัพย์ของท่านและเลขบัญชีมากับผม

ทุกอย่างก็จบ...

หลังจากนี้ ก็เป็นเรื่องของท่านผู้มีจิตศรัทธา จะนำไปพิจารณากันเอาเอง

ส่วน ชำนาญ ณ.อันดามัน ถือว่าได้ทำบุญ สร้างกุศลอีกหนึ่งครั้งแล้ว...

ก่อนนมัสการกราบลาออกมาจึงได้รับบุญเป็นพระผงสุพรรณหนึ่งองค์...เห็นทันตาจริงๆ..

วัดไทรย์ ตั้งอยู่ที่ หมู่ที่ 4 ตำบลหัวเขา อำเภอเดิมบางนางบวช จังหวัดสุพรรณบุรี

ป้ายบอกทางเข้าวัด บนถนนสายสุพรรณบุรี-ชัยนาท

ที่ตั้งวัดไทรย์ เข้าซอยไปประมาณ 700 เมตร

ซุ้มประตูวัด ไม่แน่ว่าจะหักโค่นลงมาเวลาไหน หากฝนตกหนักๆ

บริเวณวัดติดถนน ไม่มีแม้แต่รั้วลวดหนาม

บริเวณภายในวัด โล่งโจ้งทีเดียว

อุโบสถน์หลังเก่าเล็กมาก อายุ 400 กว่าปีมาแล้ว

เขตพัทธสีมาของอุโบสถน์หลังเก่า ชำรุดทรุดโทรม

หลวงพ่อดำ ภายในอุโบสถน์หลังเก่า

อุโบสถน์หลังใหม่ สร้างค้างคาอยู่แบบนี้หลายปีแล้ว เนื่องจากขาดปัจจัย

ศาลาการเปรียญ ที่รอรับการบูรณะ

ภายในก็โล่งโจ้ง พื้นแตกยุบ ผุพัง

พระประธาน นั่งตากแดด ตากฝนมาหลายปี

สภาพโดยรวมภายในบริเวณวัด

กุฏิ..มองยังไงก็ไม่เหมือนกุฏิ

ภายในโรงฉัน

โคนไทรนี้ก็รอการบูรณะ ซ่อมแซมเช่นกัน

หลวงพ่อ ยงยุทธ อติสโย เจ้าอาวาสองค์ปัจจุบัน

ได้รับอุบัติเหตุแขนหัก จากโดนรถชนแล้วหนี

หมายเลขบัญชี สำหรับผู้มีจิตศรัทธา ที่จะอนุโมทนาบริจาคปัจจัย

ติดต่อ สอบถาม ขอข้อมูลรายละเอียดโดยตรงได้ที่..

หลวงพ่อยงยุทธ อติสโย (เจ้าอาวาส)

โทร : 089-9104326

หมายเหตุ .ท่านจะปิดเครื่อง เวลาจำวัด

-----------------------------------------

ชีพจรลงเท้าเฒ่าอันดามัน(ตอน2/ปราสาทพนมรุ้ง)

2011-08-05T08:35:00.001+07:00

ความจากตอนแรก...คืนวันที่ 16 ก.ค.พวกเรากลับมาจากเดินชมเทียนพรรษาที่วัดป่าเลย์ไล เมื่อเกือบเที่ยงคืน อาศัยนอนที่ อะพาทเม้นท์ของหลานซึ่งอยู่ใกล้ๆนั่นเอง...

วันที่ 17 ก.ค.54 ผมตื่นตั้งแต่ตีห้ากว่าๆ ด้วยความเคยชิน ตามประสาคนอายุ(เหลือ)น้อย ตื่นขึ้นมา ผมเข้าห้องน้ำของผมมั่ง เสียงน้ำชักโครก..ดังโครกกกก..ครืดดดด..ครวกกกกก..ครากกก..พล๊อกๆๆๆ..เปิดประตูด้านหลังออกไปสูบบุหรี่ของผมมั่ง เสียงเปิดประตูหลัง แอ๊ดดดดด... เสียงปิดตามหลัง ปัง!..เสียงนี้ดังมากหน่อย เพราะลมมันตีกลับ อิอิ..

ท่านทั้งหลาย ลองวาดภาพดูว่าห้อง อะพาทเม้นท์ ค่าเช่าเดือนล่ะสามพันบาท มันจะใหญ่โตกว้างขวางแค่ไหนเชียว...จนน้องๆหลานๆบ่นกันพึม เพราะพวกมันพลอยไม่ได้หลับ ไม่ได้ได้นอนไปด้วย

เสร็จจากภารกิจ กาแฟ+ปาท่องโก๋ และโจ๊กร้อนๆ รองท้องกันทุกคนแล้ว พวกเราช่วยกันหอบสัมภาระมากมาย(เหมือนย้ายบ้าน) พะรุงพะรัง ลงมาหน้าล๊อบบี้ด้านล่าง ซึ่งมีอ่างเลี้ยงปลาขนาดสระว่ายน้ำย่อมๆ ทางเจ้าของอะพาทเม้นท์ เขาเลี้ยงปลาดุกและปลาช่อน อะเมซอนไว้หลายตัว แต่ละตัวขนาดของมันพอๆกับลูกวัว คิดว่าเอาทำเป็นอาหารเลี้ยงคนในงานบวชตามบ้านนอกได้ทั้งงาน

ผมได้ข้อมูลจากแม่บ้านของอะพาทเม้นท์ว่า ราคาซื้อมาตัวละสามหมื่นบาท เฮ้อ...ปลาเลี้ยงสวยงามของคนมีรสนิยมเขา... ผมฟังแล้วทำใจปลง...

ตามแผนของเราวันนี้ พิกัดอยู่ที่ อ.น้ำยืน จ.อุบลราชธานี อันเป็นบ้านของหลานสะใภ้ ซึ่งระยะทางพอๆกับภูเก็ต-หัวหินทีเดียว

ประมาณ 8 โมงเช้า เราออกจากที่นั่น โดยพยายามหาเส้นทางที่ลัดที่สุด เพื่อไปให้ถึงสระบุรีเป็นลำดับแรก (ทริปนี้ น้องชายเป็นคนขับรถเองทั้ง 11 วัน โดยชำมะนาญนั่งหลับๆตื่นตลอดทริป)

แต่จากการหาเส้นทางเพื่อทำเวลาย่นระยะทาง กลับกลายเป็นเสียเวลายืดระยะทางไปร่วมชั่วโมง เมื่อมีการหลงเกิดขึ้น

ท่านที่เคยไปสุพรรณบุรีมาบ้าง คงพอจะรู้ว่า สุพรรณฯ มีถนนมากมาย หลายสายเหมือนเส้นขนมจีน เชื่อมโยงไปทะลุโน่น นี่ นั่น ได้หมด และแต่ละเส้นทั้งซ้าย ทั้งขวาเป็นทุ่งนา เวิ้งว้างกว้างไกล สุดลูกหู ลูกตาคล้ายๆกัน ไม่มีป่าใหญ่ ไม่มีภูเขา ให้สังเกตุทิศทางเหมือนปักษ์ใต้บ้านเรา ทีนี้เมื่อไม่ชำนาญเส้นทางจริงๆ บวกกับอากาศครึ้มฟ้าครึ้มฝน ไม่มีแสงแดดบอกทิศตะวันตก ทิศตะวันออก ให้จดจำ การเลี้ยวแยกซ้ายตามป้าย เข้าสายนั้นที เลี้ยวแยกขวาตามป้าย เข้าสายโน้นที สุดท้ายมันก็หลงสิครับพี่น้อง ฮ้า ฮ้า ฮ้า...

กว่าจะหลุดไปถึงสระบุรีได้ ก็เมื่อเวลาเกือบเที่ยง...พวกผู้หญิงเริ่มบ่นหิว แต่ร้านอาหารทุกร้าน ไม่ว่าจะเป็นร้านเล็ก ร้านใหญ่ ร้านข้าวราดแกง บนถนนสายสระบุรี-โคราช มันอยู่ในเส้นคู่ขนานทั้งหมดตลอดสาย ซึ่งเป็นเรื่องยุ่งยากและเสี่ยงพอสมควรกับการขับรถเข้าไปเบียดกับรถ 18 ล้อและ 22 ล้อ ที่ตามหลังกันออกมาจากโรงงาน เป็นขบวนยาวเหมือนรถไฟสายใต้

เจ้าน้องชายจึงจำเป็นต้องขับไปเรื่อยๆ จนกระทั่งถึงฟาร์มโชคชัยที่ปากช่อง จึงได้พบร้านที่เหมาะสม ตั้งอยู่บนเนินเตี้ยๆข้างถนน เยื้องๆกับฟาร์มโชคชัยนั่นแหละจึงได้กินข้าวเที่ยงกัน

เราออกจากร้านอาหารนั้น เมื่อบ่ายโมงเศษๆ ผ่านลำตะคอง ที่มีหน่วยกล้าตาย ออกมายืนดักหน้ารถกวักมือ เพื่อให้เลี้ยวเข้าไปจอดกินอาหารที่ร้านของมัน วิธีการนี้มีมาตั้งแต่เมื่อไหร่ และใครเป็นเจ้าของไอเดีย ไม่มีใครรู้ และไม่รู้ว่าไอ้พวกหน่วยกล้าตายพวกนั้น เคยโดนรถชนตายไปบ้างหรือเปล่า ก็ไม่มีใครรู้...แต่สำหรับผม รู้ว่าเมื่อขับรถผ่านตรงนั้นแต่ละที มีความรู้สึก ตะหงิดๆในหัวใจทุกที... อยากจะชนแม่ง.. ให้ตายซักคน(ถ้าไม่กลัวติดคุก)

เราไปเลี้ยวขวาที่สี่คิ้ว เข้าถนนสายโชคชัย-หนองกี่-นางรอง-แล้วเลี้ยวขวา ระหว่างนางรองกับประโคนชัย เข้าปราสาทเขาพนมรุ้งเมื่อเวลาประมาณเกือบ 4 โมงเย็น

ที่ลานจอดรถ เต็มไปด้วยรถของนักท่องเที่ยว ทั้งรถส่วนตัว รถบัส บ้ายทะเบียนจากจังหวัดต่างๆ ใกล้ ไกล จอดอยู่เต็มลานจอด เราต้องใช้เวลาหลายนาที รอจนกว่าจะมีช่องว่างให้เข้าไปเสียบ ผมนึกขึ้นได้ว่าเป็นวันหยุดยาวเข้าพรรษา นักท่องเที่ยวจึงหนาตา

ขณะที่เราลงจากรถ เมฆฝนไม่รู้มาจากไหน ลอยมาคลุมอยู่เหนือปราสาทเขาพนมรุ้ง จนมือครึ้มไปทั่วบริเวณ และเมื่อหลังจากเราซื้อตั๋วเสร็จ เดินขึ้นไปถึงช่องเก็บตั๋ว ฝนก็เทลงมายังกะฟ้ารั่ว จนคณะของผมและทักท่องเที่ยวคนอื่นๆอีกหลายคน ต้องยืนเบียดติดฝนกันอยู่ตรงนั้นนานหลายนาที กระทั่งเมฆฝนก้อนนั้นลอยผ่านไป ทิ้งน้ำและดินโคลนแฉะๆไว้ให้พวกเราเดินลุยขึ้นไปบนปราสาท อย่างทุลักทุเล และจากท้องฟ้าที่ยังมัวๆ ทำให้ภาพที่ผมถ่ายมา ไม่สวยงามอย่างที่ตั้งใจไว้

หมายเหตุ...ผมจะไม่เล่าเรื่องปราสาท เพราะสามารถหาอ่านและศึกษาได้จากเว็บไซต์ทั่วไป

เราอยู่ที่นั่นไม่นาน เพราะเวลาใกล้จะมืดค่ำลงทุกที ระยะทางก็ยังอีกยาวไกล อีกทั้งทางบ้านของหลานสะใภ้ โทรมาบอกให้เร่งรีบเดินทาง อย่าให้ค่ำมากนัก ด้วยความกังวลถึงสวัสดิ์ภาพของพวกเรา กับสถานการณ์ที่ไม่ค่อยจะดี บนเส้นทางที่เราจะต้องผ่านเข้าไป

ช่วงที่เราลงมาจากเขาพนมรุ้ง เพื่อจะขึ้นสู่ถนนสายหลัก กลับเลี้ยวผิด!. หลงไปในเส้นทางที่ตรงไปชายแดนด้านใต้ กว่าจะรู้ว่าไปผิดทางก็เกือบจะถึง อ.บ้านกรวด ต้องรีบหันหัวกลับด้วยความระทึก!.. เสียเวลาไปหลายนาที กว่าจะกลับมาถึงสายหลักที่สี่แยก อ.ปราสาท

จาก อ.ปราสาท เราตั้งพิกัดมุ่งตรงดิ่งไปที่ อ.กันทรลักษ์ ด้วยความเครียดกับการจราจร ที่หนาแน่น คับคั่งไปด้วยรถบรรทุกขนาดใหญ่ สวนกันมาเป็นหาง บวกกับถนน 2 เลน ที่คับแคบ ขรุขระ ฝนก็ตกหนักเป็นบางช่วงบางตอน รถไม่สามารถทำความเร็วได้ ความมืดกำลังคืบคลานเข้ามาทุกขณะ ปลายทางที่ อ.น้ำยืนโทรมาตรวจสอบพิกัดถี่ขึ้น และบอกเส้นทางให้เรา ทุกคนภายในรถนั่งเงียบกริบ ไม่มีเสียงพูดคุย ได้ยินเพียงเสียงถอนหายใจเป็นระยะเท่านั้น

เกือบทุ่ม เราเข้าสู่ อ.กันทรลักษ์ ที่มีห้างโลตัสขนาดใหญ่ มีร้านค้าใหญ่โตมากมาย มีโรงแรม มีรีสอร์ท มีสวนอาหาร แสดงถึงสภาพเศรษฐกิจที่ดีเมื่อก่อนหน้านี้ แต่สภาพของวันนี้ ดูเงียบเหงา ซบเซา อย่างน่าเศร้า จากผลกระทบของเหตุการณ์ตึงเครียดชายแดน

น้องชายหักพวงมาลัย เลี้ยวเข้าสู่ถนนที่จะพาพวกเราไป อ.น้ำยืน ตามที่พ่อของหลานสะใภ้ โทรมาบอกเป็นระยะ ซึ่งต้องไปในเส้นทางเดียวกับทางไปเขาพระวิหารและต้องผ่านหมู่บ้านภูมิซรอล ที่โดนเขมรถล่มเอาเมื่อไม่นานมานี้..สถานการณ์เริ่มระทึกกันแล้วหละพี่น้องเอ๋ย..

และเมื่อเราเข้าไปตามป้ายทางหลวงที่บอกว่าไปเขาพระวิหาร ลึกเข้าไปประมาณ 10 กว่ากิโลเมตร ทุกคนมีความรู้สึกว่าทางมันจะเปลี่ยวๆ ยังไงก็ไม่รู้ เพราะนานๆจะมีรถของชาวบ้านสวนมาสักคัน จนพวกเรารู้สึกหวั่นไหวไม่แน่ใจ ว่าจะถูกทางหรือผิดทาง ถามหลานสะใภ้ก็บอกว่าจำไม่ได้ เพราะไม่ได้กลับมาบ้านนานหลายปีแล้ว เอาละสิ!..สถานการณ์เริ่มตึงเครียดเข้าทุกที

พวกเราเริ่มมีการถกเถียงกันบ้างแล้ว บางคนเริ่มปอดแหก บอกว่าให้ไปทาง อ.เดชอุดม ถึงจะไกลสักนิด แต่จะรู้สึกปลอดภัยกว่า บางคนที่ปอดเล็กกว่า บอกว่าไปตามที่คนปลายทางบอกนั่นแหละดีแล้ว ยังไงเขาก็เป็นคนพื้นที่ เขาย่อมจะรู้สถานการณ์ดีกว่าพวกเราว่า จะไปได้โดยปลอดภัยหรือไม่!...

ด้วยความลังเล ไม่มั่นใจ เจ้าน้องชายกลับหัวรถ วิ่งกลับไปในตลาด อ.กันทรลักษ์ แวะเข้าปั๊มน้ำมัน ลงไปถามคนแถวนั้น ว่าจะไป อ.น้ำยืน ควรจะไปทางไหน?..

ทุกคนบอกว่า ให้ไปทางเขาพระวิหารนั่นแหละ แล้วเลี้ยวซ้ายเข้า หมู่บ้านภูมิซรอล ก่อนถึงเขาพระวิหาร จากที่นั่นอีกไม่ไกลก็จะถึง อ.น้ำยืน

พวกเราบ้างคน ถามว่า บนเส้นทางนั้นปลอดภัยดีหรือไม่?..

คนพวกนั้น ไม่ตอบ ได้แต่ยิ้มๆ..เอ๊ะ..มันหมายความว่ายังไง(ว่ะ)?....

สุดท้าย จากเสียงข้างมากสรุปว่าให้ไปทางเดิม..ในเมื่อตั้งใจมากันแล้ว อะไรจะเกิดก็ให้มันเกิด ทุกคนขึ้นรถ ออกเดินทางต่อไป ในเส้นทางเดิม แต่มืดกว่าเดิมและเปลี่ยวกว่าเดิม..

เราไปกันด้วยความเร็วพอสมควรและระมัดระวัง นานๆ จะเห็นแสงไฟจากหน้ารถสวนมาสักคัน จนกระทั่งเห็นป้ายทางหลวงเขียนว่า เขาพระวิหารและบ้านภูมิซรอล พวกเราใจชื้นขึ้นมาบ้าง และอีกประมาณ 3 นาที เราก็เลี้ยวซ้ายที่สามแยกหมู่บ้านภูมิซรอล ซึ่งยังพอมีร้านค้าเปิดไฟสว่างอยู่บ้าง

เรามุ่งหน้าตรงไป อ.น้ำยืน ผ่านทุ่งนา ผ่านป่าทึบ ถนนคดเคี้ยวพอสมควร นานๆจะเห็นแสงไฟจากบ้านที่อยู่ริมถนนสักดวง

จนในที่สุดเราก็มาถึงตลาด อ.น้ำยืน เมื่อเวลาเกือบ 3 ทุ่ม ทุกคนเริ่มรู้สึกถึงความหิว เมื่อความเครียดผ่อนคลาย น้องชายจอดรถหน้าเซเว่น เพื่อให้ทุกคนลงไปหาซื้อน้ำประทังความหิว เพราะหลานสะใภ้ บอกว่า อีกไม่ไกลก็ถึงบ้านแล้ว พ่อกับแม่รออยู่ พวกเราต้องไปกินข้าวที่บ้าน

เราออกจากตัวตลาดน้ำยืน เข้าสู่ถนนคอนกรีตของ อบต.และถนนดินลูกรังเป็นบางช่วงบางตอน ผ่านไร่มันสำปะหลัง สวนลำไย สวนแก้วมังกรและสวนยางพารา เราเข้ามาประมาณครึ่งชั่วโมง ก็ยังไม่ถึงบ้านสักที จนหลานสะใภ้ โทรไปถามพ่อเธอว่า บ้านพ่ออยู่ตรงไหน?...ก๊ากกก..กลับบ้านพ่อตัวเอง..หลง!..ต้องโทรถามพ่อ..อิอิ..

เมื่อสื่อสารกันรู้เรื่องปรากฏว่าเลยบ้านไปเกือบ 5 กิโลฯ...เฮ้อ..เวรกรรมบ้านตัวเองแท้ๆ จำไม่ได้!!!.พวกเราหัวเราะกันครืน ด้วยความไม่ถือสา และด้วยความระทึกที่จางหายไป เมื่อมาถึงพิกัดโดยปลอดภัย

เกือบ 4 ทุ่ม เรามาถึงบ้านเป้าหมาย ซึ่งไกลเข้ามาจากตัว อ.น้ำยืน ถึง 20 กิโลเมตร และวันทูคอล เท่านั้นที่มีสัญญาณให้โทรได้ นอกนั้นตายสนิทครับพี่น้อง....

ประมวลภาพปราสาทพนมรุ้ง

*** รอติดตาม ตอนที่3-น้ำยืน-ภูมิซรอล-เขาพระวิหาร เร็วๆนี้***

ชีพจรลงเท้าเฒ่าอันดามัน(ตอน1/สุพรรณบุรี-16ก.ค.54)

2011-07-31T17:49:00.002+07:00

เข้าพรรษาปีนี้ แทนที่จะได้อยู่บ้านจำศีลภาวนา เหมือนคนอื่นๆ กลับกลายเป็นต้องนั่งรถ ตระเวณไปเกือบทั่วประเทศ ยิ่งกว่าทัวร์คอนเสิร์ตวงดนตรีลูกทุ่งเสียอีก

เป็นการเดินทาง ที่แสนเหน็ดเหนื่อยเมื่อยล้า ทรหด โหด มันส์ ฮาและประทับใจ ผ่านหลายจังหวัด หลายภาค ทั้งภาคกลาง อีสานใต้ อีสานเหนือ อีสานตอนบน ภาคตะวันตก ทั้งเลียบแม่น้ำ ข้ามภูเขา เข้าวัดบนดิน วัดใต้น้ำ ชมปราสาท ลุยชายแดนแสนระทึก ผ่านด่านล้ำลึกเข้าไปถึงประเทศเพื่อนบ้าน กว่าจะกลับถึงอันดามัน ตักเข้าไปถึง 11 วัน ชำนาญ ณ.อันดามัน จะเล่าเรื่องราวในแต่ละวัน เป็นตอนๆ เชิญพี่น้องติดตามความระทึกได้ ณ.บัดนี้..

เริ่มการเดินทาง วันที่ 16 ก.ค.54 เมื่อเวลาหกโมงเช้านิดหน่อย คณะ 4 คน ออกจากภูเก็ตด้วยรถฟอจูนเนอร์ของน้องชาย และจะไปรับหลานอีก 2 คนที่สุพรรณบุรี

โดยน้องชายจะแวะหาหมอตามนัดที่ หนองขรี อ.พุนพิน จ.สุราษฎร์ธานี เป็นจุดหมายแรก

จากภูเก็ตโดนฝนบ้างเป็นบางช่วง เราถึงร้านหมอเมื่อเวลาเกือบ 9 โมงเช้า มีคนไข้รอตรวจอยู่ก่อนแล้วหลายราย จึงใช้เวลาเกือบชั่วโมงกับการรอคิว ช่วงที่รอหมอตรวจ เพื่อไม่ให้เป็นการเสียเวลาเปล่า พวกเราเติมพลังกันด้วยอาหารตามสั่ง ที่ร้านเล็กๆ ข้างร้านหมอ กระทั่งเกือบ 10 โมง เสร็จสิ้นกระบวนการ จึงได้ออกจากที่นั่น มุ่งหน้าสู่จังหวัดสุพรรณบุรีเป็นจุดหมายต่อไป

จากหนองขรี อ.พุนพิน จ.สุราษฎร์ฯ บนถนนสายเอเชีย เลนซ้ายเต็มไปด้วยความขรุขระ เป็นหลุมบ่อเป็นบ่อ ขาดแหว่ง น้ำขัง ถ้าขับไม่ระวังบ่อยครั้งได้เห็นรถหลากหลายชนิด ลงไปนอนหลับสนิทอยู่ข้างถนน หากต้องการความปลอดภัยของชีวา ต้องวิ่งเลนขวาตลอด แต่ต้องจอดเป็นช่วงๆ เมื่อทางหลวงเขาโบกมือ!..อิอิ..

ถึงสี่แยกปฐมพร จังหวัดชุมพร ที่กำลังวุ่นวาย อึกกะทึก กับการก่อสร้างสะพานข้ามทางแยก(น่าจะสร้างตั้งแต่เมื่อ 30 ปีก่อน) เราแหวกขึ้นสาย 4 เพชรเกษม ซึ่งสภาพถนนไม่แตกต่างจากสายเอเชียที่ผ่านมา ปะมั่ง โปะมั่ง รุงรัง ดูไม่จืด ทำเอาเราเอวเคล็ด หัวคลอน ตามๆกัน จากการเขย่าจังหวะร๊อคของรถ

เราแวะกินข้าวเที่ยงเมื่อตอนบ่ายๆ ที่ไหนสักแห่ง จำไม่ได้ นึกเท่าไหร่ก็นึกไม่ออก แต่ชั่งมันเถอะ เอาเป็นว่าได้กินก็แล้วกัน...ฮ้า ฮ้า ฮ้า...

ฝ่าฝน ฝ่าแดด บางช่วง บางตอน ร่อนระทึก ฉึก ฉึก มาบนถนนสายโลกพระจันทร์ เมื่อเลย 6 โมงเย็น แต่ยังไม่เห็นแสงไฟ เราเข้าสู่ตัวเมืองจังหวัดสุพรรณบุรี ของท่านบรรหาร ศิลปะอาชา ที่ได้ชื่อว่าเป็นจังหวัดที่มีถนนดีที่สุดในประเทศไทย และมีเสาไฟฟ้า ต้นละล้านบาทหลายต้น

ศาลหลักเมืองสุพรรณบุรี

หอคอยบรรหาร-แจ่มใส

เราตรงดิ่งไปยังที่พักของหลาน ซึ่งเป็นอะพาทเม้นท์หลายชั้น อยู่บนถนนชื่อมาลัยแมน ใกล้ๆกับวัดป่าเลย์ไลย ที่มีชื่อลือเลื่องของเมืองสุพรรณบุรี

พวกเราขนกระเป๋าเสื้อผ้า สัมภาระซึ่งมากมายเหมือนย้ายบ้าน ผ่านทางลิฟท์ขึ้นไปที่ห้องของหลานบนชั้น 3 เป็นที่เรียบร้อย ด้วยความตั้งใจค้างคืน...

เกือบทุ่ม พรรคพวกของผม คุณเรวัติ น้อยวิจิตรในนาม ผอ.ศูนย์ข่าว นสพ.พลังชน จังหวัดสุพรรณบุรี (ซึ่งผมโทรหาตั้งแต่เริ่มออกเดินทาง) เขาแวะเข้ามารับไปกินอาหารค่ำ ประมาณว่า เป็นการรับรอง หัวหน้าศูนย์ข่าวภาคใต้ ว่างั้นเถอะ พูดให้เว่อร์เข้าไว้ อิอิ..

จากซ้าย-นที รุ่งเรื่องศรี(เจ้าของร้านเรือนไทย) ชำนาญ ณ.อันดามัน
และเรวัติ น้อยวิจิตร(ผอ.นสพ.พลังชน สุพรรณบุรี)

คุณเรวัติ พาเราทั้ง 6 คน(โดยผมนั่งรถของเขา) ไปยังร้านอาหารชื่อเรือนไทย อยู่ในซอยบนถนนนางเทพทองของคุณนที รุ่งเรืองศรี บก.นสพ.คอสุพรรณ (ขอขอบคุณ ทั้ง 2 ท่านมา ณ.ที่นี้ด้วย ที่ได้ให้การต้อนรับอย่างอบอุ่น)

บรรยากาศของร้าน ร่มรื่น นักร้องสาวสวย เสียงดี ร้องเพลงเบาๆให้ฟัง เฮ้อ...น่ากรึ๊บซะเกินบรรยาย แต่เสียดาย เป็นวันเข้าพรรษา เขาไม่ให้กินเหล้า ข้าพเจ้าจึงได้แต่นั่งเปรี้ยวปาก เอือกกกก...

ซุ้มประตูร้านอาหารเรือนไทย

บรรยากาศภายในร้านอาหารเรือนไทย

เสร็จสรรพจากอาหารมื้อนั้นเมื่อ 3 ทุ่มเศษ เราแยกกับคุณเรวัติที่หน้าร้านอาหาร โดยพวกเราพากันไปดูเทียนพรรษาที่วัดป่าเลย์ไล ซึ่งได้ข้อมูลมาว่า มีการจัดสร้างเทียนพรรษาอย่างอลังการ สวยงามและมีขบวนแห่ยิ่งใหญ่เมื่อวันที่ผ่านมา มีการประกวดความสวยงามของเทียนเหล่านั้น และจัดงานสมโภชน์หลายวัน ทุกอย่างเลียนแบบมาจากจังหวัดอุบลราชธานี แต่อาจจะไม่ยิ่งใหญ่เท่า ด้วยเหตุผล ยังมือใหม่!..

พวกเรามาถึงวัดป่าเลย์ไล ในอีกไม่กี่นาทีต่อมา ผู้คนค่อนข้างน้อย เนื่องจากฝนเพิ่งจะหยุดตก บรรยากาศคึกคักพอสมควร ภาพโดยรวมก็เหมือนงานวัดทั่วๆไป แต่ที่ขัดตาผมอยู่บ้างก็บนเวทีดนตรีลูกทุ่งขนาดใหญ่ หน้าศาลาการเปรียญนั่น มีสาวโคโยตี้ นุ่งน้อย ห่มน้อย หลายนาง กำลังเต้นกระเด้าหน้า กระเด้าหลัง ตามจังหวะเพลงอย่างเร้าร้อน จนจีวรพระ เณร ที่ยืนแอบๆ อยู่ตามมุมมืดของกุฏิด้านหลัง กระพือพรึ๊บๆ

พวกเราเดินชมงานและเก็บภาพต่างๆ กระทั่งฝนเริ่มโปรยเม็ดลงมา เมื่อประมาณ 4 ทุ่ม จึงชวนกันกลับ อะพาทเม้นท์ เพื่อพักผ่อนหลับนอน ชาร์ทแบ็ต เติมพลังไว้เดินทางในเช้าของวันรุ่งขึ้น...

ประมวลภาพสุพรรณบุรี

บรรยากาศภายในวัดป่าเลย์ไล

เวทีดนตรีลูกทุ่งภายในวัด

เทียนพรรษา หลากหลายรูปแบบ

-----------------------------

ปลาช่อนอะเมซอน หน้าอะพาทเม้นท์ที่พักค้างคืน

ปลาดุก อะเมซอน

***รอติดตาม "ตอนที่2 ปราสาทพนมรุ้ง" เร็วๆนี้ครับ พี่น้อง***

เชี่ยวหลาน(ทริปคนไทยหัวใจเรื่อยเปื่อย)คณะจากซูการ์ปาล์มหาดกะรน

2011-07-20T07:56:00.000+07:00

“ฝรั่งต้องเร็ว คนไทยต้องรอ” เป็นคาถาที่ไกด์มืออาชีพต้องท่องให้ขึ้นใจ เมื่อต้องพากรุ๊ปทัวร์คนไทยออกทริป และไม่มียกเว้น ไม่ว่าจะเป็นลูกทัวร์หนุ่มสาว วัยรุ่นแรกแย้มหรือรุ่นแย้มฝาโลง โดยเฉพาะที่เรียกกันว่าผู้หลักบัก(ไม่)ใหญ่ มีหน้าที่การงานตำแหน่งสูงๆ รวมถึงพวกคุณหญิง คุณนายไฮโซ ไฮซ้อ อ้อร้อ ทั้งหลายนั่นแหละ ตัวดีนัก ช้าไม่พอ เรื่องมากอีกต่างหาก เจอเข้าแต่ละกรุ๊ป ไกด์แทบอ๊วก

ชำนาญ ณ.อันดามัน จะเล่าให้ฟัง..มีเพื่อนรุ่นน้องของชำนาญ ณ.อันดามัน ทำงานเป็นเชฟกุ๊กอยู่ที่ร้านอาหารของโรงแรมแห่งหนึ่ง แถวๆหาดกะรน มีแผนจัดทริปทัวร์ พาลูกน้องของมันในที่ทำงาน ประมาณ 15 คน ไป(ฟัน)เที่ยวและพักค้างคืนที่เขื่อนเชี่ยวหลาน 1 คืนโดยการขับรถไปกันเอง จึงขอร้องแกมบังคับ ให้ผมช่วยเป็นไกด์(หามฆ้องให้มันตี) รวมทั้งช่วยจองแพที่พัก จองเรือ ที่จะพาคณะจากฝั่งท่าเรือเขื่อนไปยังแพที่พัก ซึ่งทุกอย่างไม่มีการวางเงินมัดจำ เป็นการจองปากเปล่า ใช้เครดิตล้วนๆ ว่างั้นเถอะ(เพราะผมมีเพื่อนเป็นนายกสมาคมมัคคุเทศก์อาชีพ) ถ้าพวกยกเลิกโปรแกรม ไกด์ชำมะนาญ ก็หน้าแหกยับเยินหมอไม่รับเย็บตามธรรมเนียม

ผมจำใจ จำเป็นและจำยอม รับงานนี้ เมื่อเพื่อนมันบอกว่าลูกน้องของมัน มีสาวๆ สวยๆ เพียบ ฮ้า ฮ้า ฮ้า..มันเอาของชอบมาล่อ อิอิ..

ตามโปรแกรม ที่เพื่อนของผม (บังคับ)ให้ผมจัดตามใจของมัน คือออกจากภูเก็ต 7 โมงเช้า ลงเรือที่เขื่อนเชี่ยวหลาน 11 โมง กินอาหารเที่ยงบนแพที่พัก หลังจากนั้น ไปชมถ้ำปะการัง กลับมาที่แพ พักค้างคืน วันรุ่งขึ้นหลังอาหารเช้า เช็คเอ๊าท์ นั่งเรือไปชมกุ้ยหลินแล้วกลับท่าเรือเขื่อน เป็นอันจบทริป

รวบรัด ตัดตอน เอาเมื่อถึงวันเดินทาง เวลา 6โมงครึ่ง(ตอนเช้านะครับ) ไอ้เพื่อนขับรถมารับผมที่บ้าน แล้วพาไปหาดกะรน เพื่อรับลูกน้องของมัน 15 คน ตามที่นัดกันไว้

เราไปถึงที่นัดหมาย 7 โมงตรง ตามเวลานัด ปรากฏว่า มีลูกน้องสาวของมัน ยืนตูดงอนสูบบุหรี่ควันโขมงอยู่คนเดียว ..ผมนึกแล้วว่าจะต้องเป็นแบบนี้..ผมเริ่มท่องคาถา “ฝรั่งต้องเร็ว คนไทยต้องรอ”

7 โมงครึ่ง ผ่านไปไวเหมือนตอแหล ..ลูกทัวร์ทยอยมาอีก 3 คนรวมเป็น 4 คน หัวหน้ากรุ๊ปเพื่อนผม พยายามโทรหาลูกทัวร์คนอื่นๆ ที่เหลือ กลับได้ยินเสียง ไพเราะ เพราะพริ้งบาดหัวใจ พูดออกมาว่า “ขออภัยค่ะ..หมายเลขที่ท่านเรียกไม่สามารถติดต่อได้ในขณะนี้”...อิอิ.. มันจึงตัดสินใจ(ซึ่งน่าจะทำตั้งนานแล้ว)ขับรถออกไปตาม โดยปล่อยให้ผมอยู่กับลูกน้อง(ตูดงอน)ของมันที่นั่น..

ประมาณครึ่งชั่วโมงต่อมา มันขับรถกลับมาคนเดียวเท่ากับตอนขับออกไป แต่หน้าตาเปลี่ยนเป็นยับยู่ยี้ เหมือนคนงานก่อสร้างชาวพม่าโดนตำรวจภูเก็ตจับ ข้อหาหลบหนีเข้าเมือง!.

มันจอดรถ ไม่ดับเครื่อง ลงมาพูดกับผมว่า “เมื่อคืนพวกนั้นเมากันหนัก ปลุกไม่ยอมตื่น ทิ้งแม่งเลย” เออ..ถ้ามึงไม่ทิ้งมัน กูก็ไม่ไปกับมึงแล้ว..ผมพูดในใจ

ต่อจากนั้น มันบอกให้ทุกคนขึ้นรถ แล้วออกรถด้วยอารมณ์เหม็นเปรี้ยวเหมือนขนมจีนค้างคืน ขนาดว่าล้อหลังหมุนฟรี ผมนับได้คร่าวๆ 77 รอบ เพื่อรีบไปรับคนอื่นๆ ที่รอกระจัด กระจาย เหมือนเห็ดโดนฝน อยู่กลางทางอีกไม่รู้จำนวนที่แน่นอน โดยคนสุดท้าย เป็นผู้ชายขับรถมารออยู่ที่อนุสาวรีย์ท้าวเทพกษัตรีย์ ท้าวศรีสุนทร เพื่อจัดการแบ่งถ่ายลูกทัวร์แยกกันนั่งทั้ง 2 คัน

เมื่อรับมาได้ครบ ทริปนี้ ไกด์ชำมะนาญ มีลูกทัวร์ แค่ 10 คน จากการจอง 16 คน เป็นเพื่อนผม 1 คน เป็นเด็กหนุ่มๆ อายุ 20 ต้นๆ 5 คน เป็นผู้หญิงขนาดกินได้ทั้งเปลือก 4 คน ซึ่งรูปร่าง หน้าตา แต่ละนาง ชวนให้ติดคุกซัก 7 วัน(หลังจากวันที่7 ประหาร)

ก่อนออกรถ ผมแนะนำกับเพื่อนให้บอกลูกทัวร์ของมัน ว่าเราต้องเปลี่ยนแผนจากการกินอาหารเที่ยงที่แพในเขื่อน เป็นต้องหาอะไรกินกันกลางทาง เพราะว่าเราไปไม่ทันตามกำหนดเวลาซะแล้ว ด้วยความเรื่อยเปื่อยเฉื่อยแฉะของลูกทัวร์...มันทำตามที่ผมบอก จัดการแจ้งข่าวร้ายกับบางคนและเป็นข่าวดีกับบางคน ต่อลูกทัวร์ตามที่ผมแนะนำ โดยไม่มีใครทักท้วงแต่อย่างใด

ประมาณ 9 โมงเศษ จึงได้เริ่มออกเดินทางกันอย่างจริงจัง ขณะรถเริ่มวิ่งออกมา ผมโทรไปที่เรือแจ้งการเปลี่ยนแปลงโปรแกรมจากกำหนดการเดิมทั้งหมด เป็นโปรแกรมเรื่อยเปื่อยแทน ทางโน้นหัวเราะกลับมาตามสายอย่างเข้าใจสถานการณ์ สำหรับรายการอาหารเที่ยงที่แพ ผมไม่ได้แจ้ง เพราะที่โน่นไม่มีสัญญาณโทรศัพท์

ประมาณ 10 โมงครึ่ง ผมให้หยุดกินข้าวราดแกงกันที่สี่แยกบ้านนาเหนือ เขตอำเภอทับปุด จังหวัดพังงา ต่อจากนั้นหยุดอีกครั้งที่ตลาดบ้านตาขุน เพื่อซื้อกล่องโฟมและเสบียงกรังประกอบการแสดงในแพที่พัก เช่นเหล้า โซดา เบียร์ น้ำแข็ง บุหรี่ โดยผมแนะนำให้ทุกคนหาซื้อขนมขบเคี้ยว ประเภทสเน็คบาร์ ตุนไปเยอะๆ เพราะที่แพพักในเขื่อนไม่มีขายหรือถ้ามี ราคาเอา 3 คูณ อีกทั้งอาหารต่างๆเขาก็ไม่ทำขาย มีเฉพาะอาหารเซทตามเวลาเท่านั้น..แต่เท่าที่สังเกต ไม่มีใครเชื่อผม!..ไม่เชื่อก็แล้วกัน...

แวะกินข้าวกลางทาง

“ทริปคนไทย หัวใจเรื่อยเปื่อย” ของผมเสียเวลาอยู่ที่จุดนั้นอีกไม่ต่ำกว่าครึ่งชั่วโมง กว่าจะได้เคลื่อนขบวนถึงเขื่อนเชี่ยวหลานก็เกือบบ่ายโมง

หลังจากจอดรถเป็นที่เรียบร้อย ต่างช่วยกันลำเลียงเสบียง(เสริมสร้างความเมา)ไปกองไว้ที่ท่าเรือด้วยความทุลักทุเล เพราะมีจำนวนมากพอจะเลี้ยงคนทั้งหมู่บ้าน

บ่ายโมงตรง เรือหางยาวลำที่จองไว้แล่นน้ำบานเข้ามาทีท่า อีกไม่เกิน 20 เมตรจะเทียบท่าที่พวกเรารอกันอยู่..เจ้ากรรม นายเวร..ใบพัดเรือหางยาวลำนั้น เกิดอภินิหาร อันตรธานจ๋อม ลงน้ำไปต่อหน้าต่อตาพวกเรา เหลือแค่หางหมุนฟรี ชี้โด่เด่...ไอ้ฉิบหาย!..ลางไม่ดีซะแล้ว...

โห...นี่ถ้ามันเกิดหลุดตอนที่เรือกำลังแล่นอยู่กลางๆเขื่อน แล้วจะทำกันยังไงกันวะ เนี๊ยะ!?....ผมรู้สึกเสียววาบๆ ที่ดาก...

พวกเราจึงต้องเสียเวลาอีกประมาณ 20 นาที รอให้เขาไปหาใบพัดเรืออันใหม่มาเปลี่ยน

ช่วงที่รอเขาเปลี่ยนใบพัดเรือ ผมบอกลูกทัวร์ว่า ถ้าใครจะบอกสั่งลาหรือจะสั่งเสียอะไรกับใครให้โทรบอกซะตั้งแต่ตอนนี้ เสร็จแล้วปิดเครื่องเก็บเข้าคลังได้เลย เพราะในเขื่อนไม่มีสัญญาณโทรศัพท์ ไม่ว่ายี่ห้ออะไร ราคากี่หมื่นก็โทรไม่ได้

พอจบคำพูดของผมเท่านั้นแหละท่านผู้ชม ทุกคน ทุกกิจกรรมที่กำลังดำเนินอยู่ หยุดชะงักกึก ..ต่อจากนั้น มีเสียง ตู๊ดๆ ติ๊ดๆ ต๊อดๆ ดังระงมขึ้นมาแทน..ผมหันหน้าไปทางอื่นทำเป็นไม่สนใจ แต่หูกางใบรับลมเต็มที่ ใครมีเมีย ใครมีผัว ใครมีกิ๊ก (ใครมีชู้ อันนี้กลอนพาไป) ผมได้ยินหมด แบบว่าไม่ได้ตั้งใจ อิอิ..

ขณะรอเรือ บนท่าเรือเขื่อนเชี่ยวหลาน

เมื่อนายท้ายใส่ใบพัดเรือเสร็จ พร้อมกับการทยอยลำเลียง เสบียงกรังลงเรือเป็นที่เรียบร้อย ผมบอกให้ทุกคนใส่เสื้อชูชีพ หลายคนไม่สนใจ ทำอวดดี ถือตัวว่าข้าฯมาจากทะเลภูเก็ตนะโว้ย ข้าฯไม่กลัวน้ำหรอก!..อะไรประมาณนั้น ผมชักหมั่นไส้ จึงต้องพูดขู่ว่าถ้าใครไม่ใส่ชูชีพ เจ้าท่าเขาจะจับเอานะ..นั่นแหละจึงได้จำใจใส่กันแบบขัดไม่ได้ เหมือนพวกหน้ามืดกลัวติดเอด..

พี่ไทยเราไม่เหมือนฝรั่งก็ตรงที่ไม่เคารพกฎ กติกา มารยาทนี่แหละ!..สิ่งที่ห้ามชอบฝืน สิ่งที่บอกให้ทำชอบเลี่ยง..ถ้าเป็นลูกทัวร์ฝรั่ง ก่อนลงเรือจะเรียกหาเสื้อชูชีพทันที ไม่มีรึ?..พวกโวย..จนไกด์จัดให้แทบไม่ทัน..เอากะมันสิ.

เริ่มออกเดินทางสู่กุ้ยหลินเมืองไทย

กระทั่งเกือบบ่าย 2 โมง เรือจึงได้ฤกษ์ แล่นออกจากท่าอย่างสง่าผ่าเผย แต่ผมไม่สง่าเลย เริ่มท่องคาถาหลวงปู่ทวด อาราธนาให้ท่านมาช่วยยึดใบพัดเรืออย่าไปหลุดที่กลางเขื่อน

ผมเปลี่ยนโปรแกรมอีกตามความเหมาะสม โดยบอกให้คนขับเรือ พาเราไปที่บริเวณกุ้ยหลินก่อน แล้วจึงค่อยวกกลับไปแพที่พัก เพราะผมคำนวณแล้วว่า ถ้าเป็นพรุ่งนี้ ต้องมีปัญหากับเวลาแน่ๆ

ประมาณ 45 นาที เรือพาเราไปถึงบริเวณ กุ้ยหลินเมืองไทย ทุกคนตื่นเต้นกันมาก เพราะนี่เป็นครั้งแรกของพวกเขา และบ่ายวันนี้ อากาศครึ้มๆเมฆฝน ไม่มีแดด วิวที่ กุ้ยหลินจึงสวยไปอีกแบบ ต่างจากตอนเช้า ที่มีหมอกปกคลุมอยู่ทั่วไป

กุ้ยหลินตอนเที่ยงวัน บรรยากาศมัวๆ

หลังจากถ่ายภาพและชื่นชมความงดงามกันพอสมควร เรือจึงแล่นออกมา บ่ายหน้าไปยังแพที่พักซึ่งอยู่อีกด้านของบริเวณกุ้ยหลิน ขณะนั้นฝนเริ่มลงเม็ดปรอยๆ ลมพัดแรง ทำให้ละอองฝนผสมกับละอองน้ำจากทางหัวเรือกระเซ็นขึ้นมาโดนคนที่นั่งอยู่ทางกราบซ้าย ต่างพากันขยับไปทางกราบขวาพร้อมๆกัน เพื่อหลบความเปียก จนเรือเอียงวูบ เกือบล่ม ทำเอาระทึก!... คนขับต้องเบาเครื่องแล้วบอกให้ทุกคนนั่งถ่วงเท่าๆกัน ถ้าไม่อยากลงไปลอยคอในน้ำ นั่นแหละ.. ความระทึกจึงหายไป เรือแล่นต่อ...

ครึ่งชั่วโมงต่อมา เรือเทียบที่หน้าแพที่พัก ลูกทัวร์ทยอยขนสัมภาระขึ้นจากเรือ เข้าไปเก็บที่ห้องพัก ซึ่งทางแพจัดไว้ให้ 5 หลัง กำหนดให้หลังล่ะ 4 คน ตามที่จองไว้ แต่เรามากันแค่ 10 คน +1 ไกด์ จึงจับคู่พักกันหลวมๆ สบายๆ..ส่วนไกด์ ต้องรอด้วยใจระทึกว่าจะมีใครชวนนอนด้วย อิอิ..

แพเพลินไพร ยามเย็น

ห้องพัก 5 หลังเป็นของกรุ๊ปเรา สุดทางเดินเป็นห้องน้ำ ส้วม อาบน้ำ

ศาลาหลังแรกที่เห็น เป็นที่สังสรรค์เสวนาของกรุ๊ปเราโดยเฉพาะ

เมื่อทุกอย่างลงตัว กิจกรรมต่างๆก็เกิดขึ้น บางคนลงเล่นน้ำ พายเรือแคนู และตกปลาบริเวณหน้าห้องพัก ที่เหลือเริ่มตั้งวงสนทนา เหล้าบ้าง เบียร์บ้าง สปายบ้าง ตามอัธยาศัย เป็นอุปกรณ์ประกอบการสนทนา

ผู้หญิงทั้ง 4 คนในกลุ่ม เก่งทุกคน ส่วนคนที่สูบบุหรี่เก่งๆคนนั้น พ่นควันโขมงแข่งกับผม เธอมีรอยสักเต็มแผ่นหลัง ทั้งลวดลายศิลปะและภาษาจีนสามตัวใหญ่ๆที่ต้นคอ แต่ผมไม่กล้าถามว่าแปลว่าอะไร กลัวเธอจะเสกหนังควายเข้าพุง ฮ้า ฮ้า ฮ้า..

กิจกรรมเริ่มต้นทันที หลังการเข้าเช็คอิน

ประมาณ 5 โมงเย็น เมื่อหมดเบียร์ไปหลายกระป๋อง ผู้หญิงบางคนเริ่มบ่นหิว ผมบอกว่า อาหารค่ำเริ่มที่ 6 โมงเย็น ถ้าทนไม่ไหว ให้ไปดูที่หน้าเคาเตอร์ มีสเน็คบาร์ขาย แต่ราคา 3 เท่าตัว เธอจึงได้เงียบ

ฝนตกพรำๆ อากาศครึ้มสลัว ภายใต้การโยกคลึงเบาๆของเกลียวคลื่น บรรยากาศของการร่ำสุรายิ่งยอดเยี่ยม ประกอบกับอิสตรีทั้ง 4 นางช่างจำนรรจา พาให้วงสุรามีสีสันมากขึ้น ครึกครื้นขึ้น ระทึกเร้าใจขึ้น

กระทั่ง 6 โมงเย็นมาถึงอย่างรวดเร็ว(สำหรับผม ฮ้า..) พวกเราชักชวนกันย้ายไปยังร้านอาหารของแพ โดยไม่ลืมหิ้วขวดเหล้ากับโซดาไปด้วย อ้างว่าเพื่อเผาหัวก่อนอาหาร ทั้งๆที่หัวร้อนฉ่าจะละลายอยู่แล้ว ฮ้า ฮ้า ฮ้า..

อาหารเย็นมื้อแรกที่แพ กับข้าวยังมาไม่ครบแต่ไม่รอแล้ว(หิวจัด อิอิ)

เกือบ 3 ชั่วโมงที่โต๊ะอาหาร กลายเป็นโต๊ะหลังสุด ที่เลิกรา เมื่อเจ้าของแพบอกว่าจะขอคืนพื้นที่ เพื่อจัดเครื่องเสียงคาราโอเกะให้กับอีกกรุ๊ป พวกเราจึงจำใจยกทัพกลับไปต่อที่หน้าห้องพัก โดยการให้ทิปเด็กเสิร์ฟ 100 บาท เพื่อให้ช่วยลำเลียงอาหารส่วนที่ยังไม่ได้กิน ไปส่งให้ยังวงกิจกรรมของพวกเรา

ที่หน้าห้องพัก กิจกรรมของพวกเราดำเนินติดต่อไป สนุกสนานกับการพูดคุย โดยมีคนร้องเพลงคาราโอเกะจากร้านอาหารเป็นส่วนประกอบ ฟังได้บ้าง ฟังไม่ได้บ้างจากบ้างคนที่เอาเพลงที่เขาแต่งไว้ดีๆมา ปู้ยี่ ปู้ยำของเขาจนเละเป็นขี้ปู

หลังอาหารเย็น กิจกรรมเล่านิทานโกหกดำเนินต่อไป

หลังจากคาราโอเกะเลิกเมื่อเที่ยงคืน แต่กิจกรรมของพวกเรายังไม่ยอมเลิกรา ยังมีการเล่นกีต้าร์ร้องเพลง เล่นเกมส์ทายปัญหา เล่าเรื่องเรทอาร์ และเล่าเรื่องโกหกกันมากขึ้น เมื่อหมดเรื่องจริงจะเล่า อิอิ..

กระทั่งตี 3 เหล้า 3 ขวดใหญ่หมด เบียร์ 2 แพ็คหมด (หมดจริงๆ หมดเกลี้ยง) จึงได้ตกลงกันอย่างกระท่อน กระแท่นว่า พวกเราน่าจะถึงเวลานอนกันได้แล้ว นั่นแหละจึงได้แยกย้ายกันเข้าห้องพัก โดยผมได้รับการชักชวนจากเด็กหนุ่มคนหนึ่งใน2คนให้ไปนอนด้วย เซ็งเป็ด...

ผมนอนโดยไม่ได้กินข้าว และสาบาน..ไม่ได้อาบน้ำ แต่ผมไม่ให้ความสำคัญกับเรื่องอาบน้ำสักเท่าไหร่ เพราะใครๆก็รู้ว่างูเห่า แต่ละตัว ดุขนาดว่าใครเจอเข้าก็วิ่งป่าราบ ไม่เคยเห็นมันอาบน้ำ อิอิ..และเมื่อถึงห้องพัก ผมหลับกลางอากาศเหมือนถูกน๊อค

บรรยากาศยามค่ำคืน

เช้าวันที่2 ผมตื่นเมื่อฟ้าแจ้งจางปางสว่างโร่ ดูนาฬิกาที่ข้อมือ เกือบ 7 โมงเช้า รีบลุกขึ้น งึกๆงักๆ ไปเข้าห้องน้ำ ขี้เยี่ยว ล้างหน้า แปรงฟันเสร็จ แล้วทำหน้าที่ไกด์ที่ดี โดยเก็บเศษซากอุปกรณ์การแสดงต่างๆที่ระเกะระกะ อยู่บนโต๊ะบ้าง บนพื้นบ้าง เอาลงถังขยะจนเป็นที่เรียบร้อย หายอุจาดตา ต่อจากนั้น ทำการปลุกลูกทัวร์ ให้ลุกขึ้น เพื่อทำโปรแกรมของวันใหม่ต่อไป

ลูกทัวร์ต่างทยอยลุกขึ้นอาบน้ำ แต่งตัว เรื่อยเปื่อยเฉื่อยแฉะ ไม่รีบร้อน โดยเฉพาะทั้ง 4 สาวงาม แต่งตัว ผัดหน้าทาแป้ง ยังกะจะไปเดินห้าง ผมเห็นแล้วอ่อนใจ จนใจอ่อน

8 โมงเศษ ต่างมาพร้อมกันที่โต๊ะอาหาร ด้วยหน้าตา ท่าทางอิดโรยตามสภาพความเป็นจริง ผมบรี๊ฟโปรแกรมให้ทุกคนรับรู้คร่าวๆอีกครั้ง ว่าเราจะลงเรือ เวลา 9 โมง เพื่อไปชมถ้ำปะการัง ก่อนลงมือกินข้าวต้มที่ทางแพจัดไว้ให้

อาหารเช้าของวันที่สอง

กินข้าวต้มเสร็จ ผมพูดเบาๆกับ 4 สาว ด้วยความประนีประนอม ถนอมน้ำใจ ในการหวังผลระยะยาว ว่า “เรากำลังจะไปเดินป่ากันนะจ๊ะ ไม่ได้ไปเดินห้าง เพราะฉะนั้น พวกเธอช่วยกลับไปเปลี่ยนเสื้อผ้าเป็นชุดที่เหมาะสมกว่านี้เถอะ จะดูดีกว่ามาก”

นั่นแหละ พวกเธอจึงได้กลับไปที่ห้องพักอีกครั้ง ด้วยอาการฟัดๆ เฟียดๆ อย่างไม่ค่อยจะสบอารมณ์มากนัก ที่ผมบังอาจบอกให้พวกเธอลดทอนความงามลง

9 โมงเศษ เรือหางยาวลำเดิมที่หางหลุด พาพวกเราออกจากที่พักไปยังริมน้ำ ชายป่าของเขื่อนอีกด้านทางตะวันตกเฉียงเหนือ เรือแล่นลึกเข้าไปประมาณ 20 นาที อันเป็นจุดเริ่มต้น การเดินป่าขึ้นเขาและลงเขา เป็นระยะทางเกือบ 3 กิโลเมตร ไปยังบริเวณที่เรียกว่า 500 ไร่

หลังอาหารเช้า ออกจากที่พักเพื่อไปเดินป่า

ระยะแรกๆ ทุกคนตื่นเต้นกับธรรมชาติและสิ่งแวดล้อมรอบตัว หลายคนเดินล้ำหน้าผมไป เพื่ออวดพละกำลังและศักยภาพความเฟิร์มของร่างกายตัวเอง แต่ไม่ถึงครึ่งของระยะทาง ผมต้องหยุดรอให้พวกเขาเดินตาม

เกือบชั่วโมง ผมลุ้น ล่อ หลอก กระทั่งถึงจุดหมายที่จะต้องลงแพไม้ไผ่อีกทอดเพื่อไปยังถ้ำปะการัง บางคนถอดใจ บอกว่าขอนั่งรอได้หรือไม่? แต่เพื่อนๆบอกว่ามาด้วยกัน ต้องไปด้วยกัน

การไปถ้ำปะการัง รวมเวลาอยู่บนแพ เวลาเข้าไปชมถ้ำและเวลากลับ รวมไม่เกิน 45 นาที แต่เวลาตอนเดินกลับที่เรือจอดรอ ใช้เวลาชั่วโมงกว่า นานกว่าตอนขาไป สถานการณ์เหลือจะบรรยาย

นั่งแพไม้ไผ่ไปถ้ำปะการัง

ปากถ้ำปะการัง

แต่ในที่สุดก็กลับมาถึงที่พักจนได้ เมื่อ 11 โมงเศษ ก่อนขึ้นจากเรือ ผมย้ำว่า ทุกคนมีเวลาอาบน้ำแต่งตัวถึงเที่ยง หลังจากนั้นกินข้าว และจะออกเดินทางกลับตอนบ่ายโมง เพราะหมดกำหนดเวลาการเช่าเรือ

12.00 ตรง ผมกับเพื่อนหัวหน้ากรุ๊ปและหนุ่มๆ อีก 4 คน พร้อมที่โต๊ะอาหาร ผมบอกให้ทางร้าน ยกอาหารมาวาง

12.15 อีก 5 คนยังไม่มาจากห้องพัก...

12.20 ยังไม่มา...

12.30 ก็ยังไม่มา

เพื่อนผม บอกให้ทุกคน ลงมือกินกันก่อนได้เลย ใครมาไม่ทัน ก็ไม่ต้องกินและถ้าใครมาไม่ทันบ่ายโมง ทิ้งไว้ที่นี่..มันพูดด้วยสีหน้า อาการเด็ดขาด แบบหัวหัวหน้าในที่ทำงาน

พวกเรา 6 คน กินกันเสร็จสรรพ อิ่มหนำ

12.45 ทั้ง 5 คน มาถึงโต๊ะกินข้าว และ 4 สาวเช้งวับเหมือนนางแบบ นั่นคือสาเหตุของความเรื่อยเปื่อย ผมเชื่อสนิทใจว่า ผู้หญิง..ฟ้าจะถล่ม โลกจะทะลาย กูต้องสวยไว้ก่อน..ฮ้า ฮ้า ฮ้า...

บ่ายโมง 15 นาที พวกเรา โบกมือ บ๊ายบาย อำลา จากที่นั่น มุ่งหน้ากลับท่าเรือเขื่อนเชี่ยวหลาน แต่เมื่อมาประมาณครึ่งทาง ฝนตกลงมาอย่างหนัก คนขับเรือพาเข้าหลบฝนใต้เวิ้งหน้าถ้ำหน้าภูเขา ประมาณ 20 นาที ไม่มีทีท่าว่าฝนจะหยุด ทุกคนลงความเห็นกันว่าลุยต่อไป..

กว่าจะถึงท่าเรือ ทุกคนเปียกเหมือนอาบน้ำทั้งเสื้อผ้า หน้าสวยๆของสาวๆ นางแบบ กลายเป็นหน้ามอๆของสาวชาวบ้านไปโดยอัตโนมัติ ด้วยอำนาจการชะล้างทำความสะอาดของน้ำฝน อิอิ..

ถ้าหากพวกเธอ ไม่เรื่อเปื่อย เฉื่อยแฉะ รักษาเวลาตามโปรแกรม สถานการณ์ของพวกเธอก็คงไม่เลวร้ายถึงขนาดนี้.

-----------------------------

วีดีโอ

-----------------------------
ประมวลภาพ

ประมวลภาพ

....พบกันใหม่เรื่องต่อไปครับ สวัสดี
...ชำนาญ ณ.อันดามัน
-------------------------------------